:) Sevdim :( Sevmedim

İkbal

2008-08-12T09:57:00.003+03:00

Bu sene yine Kaş’taydık. Dolu dolu 12 gün… Yedik, içtik, eğlendik, paralı bayıldık geldik. Gene her şey süperdi, gene “Ah Kaş’ta bir evimiz olsa da hep burada yaşasak!” hayalleri kurup kös kös İstanbul’a döndük.

Bir önceki sene de gittiğimiz bir restoran vardı. Son gün keşfettiğimiz için tadı damağımızda kalmıştı. Adı İkbal, meşhur Bahçe-Balık’a gelmeden önce, bahçe içinde sade ve samimi bir restoran. Bu sene akşam Kaş’a kendimizi atınca hemen oranın yolunu tuttuk hemen… Bir kere başlangıçtan ara sıcaklara kadar her şeyin hakkı verilmiş. Galiba işin sırrı da malzemeden kaynaklanıyor. Malzeme ne kadar iyi olursa sonuç da o kadar iyi oluyor. Tabii malzemeyi koyarken de eli sıkı olmamak lazım, o da ayrı mesele… Yediğimiz ne varsa ayıldık, bayıldık, pirahanalar gibi saldırdık.

Açıkçası, Kaş’ta onca yer denememe rağmen en fazla keyif aldığım ve yemeklerinden memnun kaldığım burası oldu. Ama uyduruk yerler dopdolu iken burası nedense daha boştu. Tabi kapısından diğer mekanlar gibi “Buyurun, buyurun” yapanlar yoktu.

Fiyatlarsa İstanbul’daki meyhane menü fiyatlarıyla hemen hemen aynı. 4 çeşit meze, salata, kallavi ana yemek, tatlı, içki, kahve falan ortalama 80–100 YTL arasında çıkıyorsun.

Şiddetle tavsiye olunur.

Notlar:

Bir mekânı tuvaleti aslında orayı iyi anlatır. Valla tuvaleti inanılmaz temiz ve düzenliydi.
Menüye karar vermeden önce mutlaka mekânın sahiplerine danışmanızda fayda var. Sizi kazıklamak için öneride bulunmak yerine; gerçekten de sağlam fikirler veriyor.
Onca lezzet arasında yeriniz kalırsa dondurma, konyak, cevizlerle dopdolu İkbal Cup’ı mutlaka deneyin. Porsiyon çok büyük, bu yüzden oturduğunuz yerden kalkmak istiyorsanız mutlaka birisiyle paylaşın.
Mekânın sahibi ve eşi sürekli oradalar, konuklarla tek tek ilgileniyor.
Sahibi, Mehmet Güreli’ye çok benziyor.

KV

2008-08-08T09:18:00.005+03:00

Pazar günü, sabah erkenden uyandık. Sabah 11 gibi Tünel’e konuşlandık. Uzun zamandır Geçit Han taraflarını canım çekiyordu. Hemen daldık, avlunun sonundaki The House Cafe’nin masalarından birine tünedik.

Aslında başlangıçta geç kaldık, şimdi çok kalabalıktır diye hayıflandım ama etrafın sakinliğini görünce içimin yağları eridi.

Başladım etrafı seyre… O ne güzel bir handır öyle, o avlunun vakur sessizliği, içeriye dolan ışık, avluyu çevreleyen pencereler… Off yaa…

Keşke pencerelerin arasında arz-ı endam eden klima üniteleri olmasa… Keşke…

Fotoğraf: Yücel Zorlu

Pafuli…

2008-08-05T09:09:00.004+03:00

25–30 yaş arası, neredeyse haftada bir giderdim buraya… Eskilerin demiyle, para mı daha kıymetliydi, yoksa ben mi vurdumduymazdım bilmiyorum.

Ama eski apartmanımızda oturan Karadenizli Melahat Teyze’nin de gazlamasıyla Karadeniz yemeklerine düşkünlüğüm başlamış oldu.

İlk mıhlamayı, ilk minciyi onun sayesinde tanıdım. Su böreği ya da Laz böreğini de unutmamak lazım. Neyse aklım erince, param da yetince Pafuli’nin bir on yıl sıkı müdavimi oldum. Gerçekten de Karadeniz yemekleri deyince tek geçtiğim mekândı burası. Yukarıda saydığım lezzetlerin yanı sıra, hamsili ekmek, mısır ekmeği, fasulye diplemesi, hamsi kuşu ve daha birçok özel Karadeniz lezzetlerini burada afiyetle mideye indiriyordum. Birkaç duble rakının ardından, hele mevsim de yazsa bahçesinden Boğaz’ın manzarası bir başka güzel görünüyordu gözüme. En son özel bir tatlı olan fındıklı Laz Böreği’ni de yiyip üzerinde de kallavi bir Türk kahvesi höpürdettim mi deymeyin keyfime…

Bir on-onbeş yıl olmuş üzerinde geçeli. Geçenlerde bir uğradık öğle vakti, daha kimsecikler yoktu. Gene hepsinden küçük küçük tattım. Ama nedense eskisi kadar keyif vermedi bana. Lezzetini mi yetirmiş yoksa benim mi ağzımın tadı yoktu anlamadım. Olsun, mıhlamanın tadı hâlâ damağımda…

Adres: Kuruçeşme Cad. No: 116, Kuruçeşme – Beşiktaş, İstanbul
Tel: +90 212 263 66 38

Patlatan lezzet

2008-08-04T09:18:00.005+03:00

Nişantaşı’nda ve Yeniköy’de… Tabelasından frambuazlar, bilumum meyveler fışkırıyor. Passion adı. Cheescake tutkusuna derman arayanların yeri…

Ben Yeniköy’dekine gittim. Fikret tatmış, illâ da gidelim dedi. Durur muyum? Diyet miyet vız geldi tabii. İki hafta önce soluğu orada aldım. Tam bir cheesecake cenneti burası. İsteyen orada yiyor, isteyen de gelip paket alıyor. Ya da dilerseniz bir telefon çakıyorsunuz, getiriyorlar. yemeksepeti.com’dan da almak mümkün.

Neyse efendim. Biz saat 12.00 gibi oradaydık. Fiko, kestaneli, ben de orman meyveli cheesacake istedik. Yanında da sakızlı dondurma. Cheseecake’lerin masaya arz-ı endam etmesiyle birlikte servis elemanları ellerinde soslarla göründüler. Fiko’ya karemel sos takviyesi, benimkine de sanırım franbuazlı sos eklediler. Lezzet iyiden iyiye patladı anlayacağınız. Valla sildim süpürdüm. Üstüne de ‘sakızlı dibek kahvesi’ içtim. Kahvenin sadesi ve kakulelisi de vardı. Ama ben, bana önerileni tercih ettim. Bu arada dibek kahvesi de ilginç bir lezzetti. Türk kahvesine çok benzer bir lezzet, biraz daha koyu ve köpüğü daha kıvamlı. Sakız da ayrı bir tat vermişti. Yanında da sevimli küçücük bir kasede tek bir lokum ikramı da hoş bir espriydi. Ama yine de Türk kahvesini tek geçerim.

Cheecake’lere gelince… Valla yaladım yuttum, uzun zamandır böylesine sıkı bir cheesecake yememiştim diyecek kadar şiddetle öneririm. Üstelik minyatür bahçesinde oturmak da ayrıca keyifli.

Bu arada geçen hafta yeniden gittik, bu kez baktım herkes başka şeyler de yiyor. Merak edip menülerini istedim. Valla hepsi de çok değişik ve lezzetli gözüktü gözüme. Özellikle kahvaltı için muhakkak gidilmeli diye düşünüyorum. Kallavi bir kahvaltı sunuyorlar anlaşılan. Muhakkak denemeli.

Tel: +90 212 299 41 40
Adres: Köybaşı Cad, No: 78, Yeniköy

Mutfağa gel mutfağa!

2008-08-01T13:49:00.003+03:00

Sanırım Kanyon Alışveriş Merkezi yeni açılmıştı. Sıkıntılı bir Pazar günü kapağı buraya atmış ve açık olduğu için gözümü kestirdiğim ilk masaya kendimi atmıştım. İyi ki de atmışım, Kitchenette ile tanışmış oldum.

Sabah olduğu için kahvaltı istedik. Alengirli menü isimlerinden pek hatırlamıyorum ama tipik bir Türk kahvaltısı türevi ısmarladık. Bize bakan garson, pardon servis elemanı :-) şöyle bir süzüp emin misiniz diye anlamlı bakış fırlattı; arkasından biz de birbirimize…

Kahvaltı tabakları masaya zuhur edince durum anladık. Tabakta yok yoktu… Çeşit bir yana, herşeyi kıyasıya doldurmuşlardı. Açıkçası iki kişi tek bir tabakla doyar, üçüncü kişi de rızkını çıkarır cinsinden… Tabii “Şişmanım, iştahlıyım” diye bir koşu yumulduk tabaklara, yedik de yedik.

Herşey bir yana, tabaklarla gelen ekmeklerle bile insanın gözü gönlü doyar. Ekmekler belli; tamamen kendi üretimleri, taptaze ve çok lezzetli. Bir tanesi var ki hele, kek gibi nefis birşey. Tamam, tamam uzatmıyorum. Çatlayana kadar yedikten sonra üstüne espressoları çaktık ve kendimize geldik. Ortalama 25 YTL gibi bir rakam ödedik, yanılmıyorsam. Tabi bizim gibi hayvan değilseniz çok daha hesaplıya çıkarsınız o ayrı.

Geçenlerde de bir öğle yemeği için gittik, bu kez Addressistanbul cenaplarındaki şubesine… Hafif birşeyler atıştırdım, gayet iyiydi. Tabi ortam cool, mekân da daha cool. Atmsoferin cool’luğu garsonlara da sirayet etmiş ki onların cakasından geçilmiyordu. Yanlışlıkla crem brule’yi meyveli istedim de garsonun bana bir yukarıdan bakışı var ki sanki dünyanın en büyük hatasını yapmışım gibi. Sanki ata yemeğimiz musakkayı bilmiyorum gibi…

Bazen bu kraldan çok kralcıları anlamakta güçlük çekiyorum ya… Bir mağazaya girersiniz, hafiften hallice sosyetik bir mekândır. Mekândaki etiketlerden çok tezgâhtarlar (pardon satış asistanı lafı daha havalı) korkutur seni… Şöyle bir tepeden bakıp süzerler insanı. Sanki gecekonduda oturup beşüz ytl maaşa tamah eden onlar değilmiş gibi. Kimseyi aşağılamıyorum, ben de yıllar önce okul paramı çıkmak için günde 12 saat tezgâhtarlık yapıyordum ama kapıdan giren kimseye de böyle davranmadım. Geldiğin yeri mi beğenmiyorsun be insan…

Neyse, Kitchenette’in bununla ilgisi yok aslında, gayet efendi ve sunumu ve kalitesiyle aldığı parayı kat be kat hakediyor. Her bir garsonun başına bir adam dikemezsin ki!

Gidin, yiyin için. Paranız yoksa menüden en ucuz şeyi söyleyip yumulun ekmeklere! Valla bana duacı olursunuz.

Kanyon Levent şubesi: +90 212 353 06 86

The House Café…

2008-07-31T10:22:00.003+03:00

Bir The House Café fırtınasıdır gidiyor. Herkes için The House Café’ye gitmek sınıf atlamak gibi bir şey oldu sanki. Başta ufak çaplı bir gıcık kapmıştım ama sonra merakıma yenildim ve gittim. İlk gittiğim şubesi Ortaköy oldu. Hava güzel olduğu için bahçesinde oturduk, deniz kenarında, firah ve sakin bir yer…

Sabah saatleri olduğu için kahvaltı ettik. Önce yavaş yavaş simitler, ekmekler sonra da ‘öküz doyuran’ kahvaltı tabakları gelmeye başladı. Farklı peynir çeşitlerinden domatesine, ziyetine, balına kadar herşey vardı tabakta. Valla yaladık yuttuk.

Açıkçası tüm şubelerinde atmosfer ve dekorasyon aynı. Sadece bulunduğu semtin dokusuna göre farklılıklar kazanabiliyor. Belki de bu yüzden daha sonra gittiğim Tünel’deki The House Café’yi daha çok seviyorum. Diğer The House Café’lere göre oldukça küçük ama daha keyifli. Bulunduğu Danışman Geçidi’nin yarattığı o muhteşem auradan olsa gerek insan kendisini Paris’in bir butik kahvesinde gibi hissediyor. Tabii bir de benim gibi devasa mekânlardan çok küçük mekânları seviyorsanız tercihiniz bu şubesinden olsun derim. Bu arada tüm mekânlarda bulunan devasa masa ve etrafındaki sandalyeler (bir tanesi muhakkak farklı tasarıma sahnip oluyor) mekânın ruhunu veren unsurlardan biri.

Tabii kahvaltı menüsü sadece bununla da sınırlı değil. Benim tattığım menemen ve diğer dünya mutfaklarına ait lezzzetleri de mutlaka denemelisiniz. Bu arada farkettim ki bugüne kadar, kahvaltı dışında ara bir zamanda gitmemişim buraya. O yüzden diğer menüleri de tadıp sonra sizlerle paylaşırım.

Önemli not: Bence bu tür butik mekânlarda en büyük farklılığı servis elemanları yaratıyor. The House Café’nin tüm şubelerinde servis elamanlarının tavırlarını çok beğeniyorum. Özellikle de Tünel şubesindekileri. Size lütfediyormuş gibi davranmıyor, bir-iki kez gittiğinizde sizi hatırlıyorlar ve herşeyden önce işlerini severek yapıyorlar ve bunu da size hissettiriyorlar.
Deneyin derim.

http://www.thehousecafe.com.tr/

Brunch mrunch olayları

2007-09-02T09:52:00.000+03:00

Uzun bir uzlet dönemi yaşadıktan sonra geçtiğimiz ay fırsat buldukça kendimi sokaklara attım. Benim gibi homidi gırtlak biri için de gezmek, yemek demektir. Bu süper sosyal durumlarda haftasonu kahvaltıları pek bir gözde idi.

Malumunuz Türk milleti dışarıdan gelen herşeyi pek bir makbul sayar, hasretle kucaklar. Hal böyle olunca da birkaç yıldır bizim şu kallavi kahvaltı yerini brunch olaylarına bıraktı.

Şimdi nereye gitsem bir brunch telaşı ortayı sarmış durumda. Her tarafta açık büfe, hödölü börek hüdülü krep gibi bilumum uyduruk lezzetlerle dolu bir saçmalık. Üstelik gelen herkes de aç kurtlar gibi saldırıp büfeyi talan ediyor. Bizim klasik kahvaltı lezzetleri de bu arada mefta tabii.

Bu yüzden ne zaman bir yere kahvaltı etmeye gitsem, açık büfe denildiğinde koşarak uzaklaşıyorum. Bir kere lezzet lezzete benzemiyor üstelik kahvaltının raconu tembellik de yerini saçını süpürge etmeye bırakıyor. Çay bitti, haydi doldur. Peynir lazım, hadi mekanı tavaf et... Bu böyle sürer gider anlayacağınız.

Sonuçta paranla rezillik bu olsa gerek. Bugüne kadar gittiğim hiçbir brunch'lı mekanda bu kaide bozulmadı. Bozulacağı konusunda en ufak bir ümidim de yok valla.

Tabi bu durum en çok işletmelere yarıyor, unutulmaya...

Mis...

2007-08-18T16:38:00.000+03:00

1990'larda, şimdikinin aksine Ortaköy'e sık sık bir uğrar, ortamı tavaf ederdik. O zamanlarda müdvaimi olduğumuz bir işkembeci vardı...

Küçücük bir dükkan, birkaç tabure... Duvarlar beyaz fayans... Dükkanın sahibi yaşlı mı yaşlı bir amca idi. Kulağı iyi duymuyordu. Siparişi bağıra çağıra verirdiniz. Yanılmıyorsam ağız da okuyordu.

Sakız gibi bir önlüğüyle mis gibi çorba yapardı. O sıkış pıkış dükkanda halimizden acayip memnun çorbamızı içer kalkardık. Çok da ucuz, cüzi birşeyler öderdik.

Bugün bizim ofisin ordaki köfteciye gittik. Harala gürele arasında detaylara çok da dikkat etmemişim. Beyaz fayans duvarlarını görünce burnumun direği sızladı.

Çorbanın tadı hâlâ damağımda...

Bi fotoğraf çekinebilir miyiz?

2007-08-16T12:47:00.000+03:00

Mirkelam'ı oldu bitesi çok severim. Sesini, duruşunu, yaptığı müziği falan filan...

Neyse, en son albümünü sürekli dinliyorum sık sık. Dinledikçe daha da bir güzelleşiyor. Bu son albümde vokali daha da bir güçlenmiş gibi geldi. Şarkıların hepsi de sıkı; boş yok.

Albümdeki "Bi fotoğraf çekinebilir miyiz?" şarkısını dinleyince yerimde duramıyorum. hop hop hoplayasım geliyor. Klibi de acayip seviyorum. İnsanın içi açılıyor. Benim gibi karamsar biri bile klibi seyrettikten sonra, "Sevelim sevilelim, hayat güzel!" diye hoplamaya başlıyorsa klipte bir keramet var demek ki!

Tabi, klibin anlatımı da çok etkili bunda. Acayip samimi, düz ve estetik kaygısız. İnsanların "En halimle görünmeyelim diye bol botokslu ve kakalak gibi durmalarından" fenalık gelmişti bana. İyi bir es oldu anlayacağınız...

Bu arada olayı abartıyor, ah o klipte ben de olsaydım diyorum...

Dinleyin, seyredin, eğlenin efenim...

Kız iPod'u

2007-08-16T12:35:00.000+03:00

İki hafta falan önceydi. Uzun zamandır aklımdaydı, nihayet bir cesaret girdim Apple dükkanının içine, kaptım iPod'u... Fosfırik pembe... Tam kız işi... Bundan bir sene öncesinde alsaydım gider en cool olanı, siyahını alırdım. Yaşlandıkça 'Aysel Gürel'leşiyor muyum ne? Olsun valla, baktıkça gözüm gönlüm açılıyor.

Takıyorum kulaklığı, dünyadan kopuyorum. Birine mi sinirleniyorum; açıyorum Metallica'nın Franctic'ini, bas bas dinliyorum. sinim minir kalmıyor vallahi. Bu küçücük kutunun beni böyle iyi edeceğini hiç düşünmezdim. Çok sevdim valla.

Bazı şarkıların sözlerini de yükledi cihaza aşkım, şimdi dinlerken sözlerini kaçırdığım yabancı şarkıları daha iyi bir anlıyorum. Arada da akşamları böğüre böğüre konser veriyorum:-))

Bu arada en kısa sürede apple.com'u da girip bir kurcalayacağım, bakayım işe yarar başka şeyler var mı?

Logosu da çok güzel ya...

Gözleri öyle güzeldi ki!!!

2007-08-13T19:48:00.000+03:00

Valla itiraf ediyorum, öve öve bitirilmeyen İstanbul Modern’e daha gitmedim. Tamam, kabul ediyorum; ben kör kütük cahilin tekiyim. Daha komiği de müzesine değil de ilk önce butiğine gitmem. Neyse oldu bir kere…

Kanyon'un hemen giriş katında, küçük bir butik burası. Müzede sergilenen eserlerden yola çıkılarak ya da özel olarak sadece butik için üretilen birbirinden ilginç ürünler satılıyor burada…

Not defterleri ve kalem kutularından tutun da çerçevelenmiş resimlerden puzzle, takı, t-shirt ve yastıklara kadar birçok şey var. İçeri bir girdin mi bir türlü çıkamıyorsun. Hem çok çeşit var, hem de inanılmaz özenli ve kaliteli üretilmiş. Ama fiyatlar da o oranda pahalı, ya da benim için pahalıydı. Dayanamadım, en azından birkaç şık kartpostal aldım.

Nuri İyem’in bir tablosu -umarım doğru hatırlıyorumdur- beni yerime mıhladı ama pahalı geldiği için alamadım. off yaa sanat neden bu kadar pahalı! Tamam, yıllardır sürgelen geyiğe girmek istemiyorum ama benim gibi ortadirek biri de çok beğendiği bir tabloyu da alabilmeli yahu. Üstelik bahsettiğim de reprodüksiyon, orijinalinin yanından bile geçemem biliyorum.

Ama o tablodaki kızın gözlerini ve hüznünü unutamıyorum, öyle güzeldi ki… Tıpkı Buket Uzuner’ın yeni kitabında bahsettiği dünyanın en hüzünlü bakan gözleri gibi…

Ama belki bir gün… Kimbilir…

Zortlatan lezzet…

2007-08-13T19:29:00.000+03:00

Geçtiğimiz hafta Kanyon’daki num num’a gittim. Yanılmıyorsam önce g-mall’da bir şubesi açılmıştı. Uzun zamandır herkes söyleyip duruyordu, ama bir türlü fırsatım olmamıştı. Nihayet bir uğradım, yedim-içtim.

Bir kere akşam saatlari olduğu için inanılmaz kalabalıktı ve tüm yerler doluydu. Allah’tan kapıdaki hostesler birkaç dakikalığına bekletiyorlar ve sizi boşalan bir masaya hemen buyur ediyor.

Yemek menüsü çok zengin, sayfalar dolusu seçeneklerden seçim yapmak için epey bir zorlanıyorsunuz. Et yemeyen de, rejim yapan da kendisi için muhakkak lezzetli birşeyler bulur. Ben burger tarzı birşeyler istedim, aşkım da pizza…

Bir on-onbeş dakika sonra siparişler geldi. Ama bir menüyle en az iki kişi rahatlıkla doyar. Ben “burgerin eti çok pişsin” demiştim, aynen dediğim gibi geldi. Üstelik standart burgerlerdeki gibi yapay bir tat yoktu, sanki evde pişirmiştik. Yanında coleslow salatası ve bir sepet dolusu patatets kızartması geldi.

Durum, benim gibi bir oburu bile aştı ve yemeği bitiremedim. Aşkım pizzası ise inanılmaz ince bir hamurla bol malzemeli olarak servis edildi. Biraz acı olduğu için bir şey anlamadım, en kısa sürede gidip bu kez de acısız bir pizza yiyeceğim. Benim gibi ince hamur sevenler için önerilir.

Valla tıka-basa doyup kalktık. Fiyatler da lezzete göre gayet mantıklıydı, iki kişi 40 küsür ödedik. O kadar doydum ki tatlı olayına giremedim. Aklım kalmadı dersem yalan olur.

Mutlaka bir uğrayın derim.

Böyle Kahpedir Dünya

2007-08-12T17:01:00.000+03:00

Bu aralar sık sık Gripin dinliyorum. "Böyle Kahpedir Dünya"sı, grubun adı gibi, ağrımı-sızımı alıyor valla.

i-pod'u asıyorum boynuma, o gudubet sesimle resmen böğürüyorum. Şarkının adı öyle dolu dolu çıkıyor ki ağzımdan, ben bile şaşırıyorum.

Albüm genel olarak çok iyi, yer yer popülerlik kaygıları hissedilse de insanı alıp bir yerlere götürüyor.

Bol bol tavsiye...

Şaka gibiyiz ya...

2007-07-31T13:12:00.000+03:00

Belki İstanbul sokaklarında ya da haberlerde bir yerlerde gözünüze çalınmıştır. Şu aralar İstanbul’un bazı sokaklarında rengârenk inekler mö’lüyor. Sanatla, sokaktaki insanın bütünleşmesi amaçlanan etkinlik kapsamında inek heykelleri, farklı sanatçılar tarafından tasarlanmış, allanmış pullanmış. O kadar tatlı görünüyorlar ki!

Neyse… Bu etkinliğin bir ayağı da Eskişehir’de düzenleniyormuş. Bir arkadaşın yalancısıyım. Eskişehir’de insanlar, heykel, sanat manat anlamam diyip, ineklerin üzerine çıkıp fotoğraf çektiriyorlarmış.

Ha; ha, ha… Al sana bütünleşme…

Develi Kebap

2007-07-31T11:47:00.000+03:00

Samatya ve hele hele Develi'nin benim için ayrı bir anlamı vardır... Temeli bir beş yıl öncesine dayanır... Bundan dört yıl önce de Samatya’daki meşhur Develi Kabap hakkında bir yazı yazmıştım. Bu Pazar yine o taraflardan geçerken uğradık. Sonra yazımı buldum, tekrar okudum falan filan...

Develi eski Develi… Ama sanki biraz, tıpkı Güney’deki otellerin makûs tarihinde olduğu gibi, butik olmayı unutup fabrika konseptine dönmüş.

Saat 17.00 gibi oradaydık, etraf yavaştan yavaşa hareketleniyordu. Bahçe kısmında müşteri başına neredeyse 1 garson düşüyordu:-))) Çoğu zaman garsonlardan deniz manzarasını görmek imkânsızlaşıyordu. Ama yine mutedil, yine kaliteli devam ediyor anlaşılan… Daha önce garsonlar daha ilgiliydi, tavsiyelerde bulunuyor, sizi yönlendiriyordu. Bizim masaya bakanlarsa direkt göz teması bile kurmadan, ne istiyorsak onu masaya koydu gitti.

Yedik, içtik, yarabbi şükür dedik ve eve yollandık.

Bu arada Samatya meydanında otomobiller park edemiyor. Bir 100 m ileride, sahildeki işpark’a bırakıyorsunuz. Haberiniz ola…

Demin bahsettiğim yazı da aşağıda… Afiyetler olsun efenim…

------------------------------------------------------------------

Parmaklara dikkat!

13.05.2003

Bazı restoranlar vardır. Günlerce kapısından girip masaya şöyle bir kurulup tıka basa doymayı hayal edersiniz. Hatta bu emelinizi gerçekleştirdikten sonra da 'Neden şöyle tadını çıkara çıkara yemedim!' diye de hayıflanırsınız. Ama yemekler de gözünüzün önünden bir türlü gitmez. Ve aynı mekâna bir kez daha gittiğinizde sanki arkanızdan kovalayan varmış gibi hunharca yemeğe devam edersiniz.

Gerçi bu restoranların sayısı şu İstanbul’da bir elin parmağını geçmez kanımca. O yüzden de yol yakınken size adeta Samatya’nın sembolü olmuş lezzet klasiği Develi Kebap’tan bahsetmeyi kendime bir görev sayıyorum.

Samatya, tarihi dokunun hâlâ inatla bozulmadan kendisini muhafaza ettiği nadir semtlerinden biri. 90 yıldan bu yana dimdik ayakta duran Develi de Samatya’nın en yakın dostlarından biri... Zaten ister yayan, ister otomobilinizle gelin, Samatya Meydanı’nın o eski İstanbul havası sizi hemen etkisi altına alıyor. Kapıdan adımınızı attığınızda da bambaşka bir dünya karşılıyor sizi... İlk gittiğimde 4-5 katlık bu kocaman kebap salonunun nasıl dolacağını düşünmedim değil. Çünkü Samatya aslında o kadar da merkezi değil. Gerçi gittiğimde saat 19.00 gibi idi. Ve saat 20.00’ye doğru bu beş katlı devasa restoranın her katı neredeyse tıklım tıklım doluydu. Demek İstanbullular ağzının tadını iyi biliyor.

Neyse... Şanslıysanız ya da daha önce rezervasyon yaptırdıysanız, muhteşem deniz manzarasına hakim bir masada oturabilirsiniz. Ama iddia ediyorum ki yemekler bir bir arz-ı endam etmeye başlayınca manzarayı falan gözünüz görmüyor.

Şu Gavurdağı Salatası yok mu? Masaya oturmanızdan birkaç dakika sonra gelen meze ve başlangıç tepsisini dikkatle incelemenizi öneririm. Zira Gaziantep mutfağını temsil eden tüm lezzetler burada yer alıyor. Özellikle içli köfte, fındık lahmacun ve kuru patlıcan ile yapılmış dolmayı tavsiye ederim. Ama dikkat, sürekli servis edilen sıcacık pofuduk ekmeklerle gelen tulum peyniri-tereyağı ikilisi ile karnınızı doyurmayın. Hatta eş zamanlı ısmarlayabileceğiniz Gavurdağı Salatası da işin bir başka boyutu... Belki biraz abartılı ya da tam tersi Develi’ye haksızlık olabilir ama Develi’nin üstünlüğü bence Gavurdağ Salatası ile kendini gösteriyor. Bugün, nereye gitsem Develi’nin o salatasındaki ustalığını hiçbir yerde bulamıyorum. Öncelikle sızma zeytinyağı ile oldukça yoğun bir kıvama sahip olan nar ekşisinin uyumundan mı başlayayım, yoksa tüm salata malzemesinin arasından cömertçe ve üstelik iri iri doğranmış cevaz parçalarının damağınızda bıraktığı o haz duygusundan mı? Açıkçası söylenecek pek bir şey yok... Zira, iddia ediyorum ki İstanbul’da bu anlamda emsali yok.

Ara sıcak olarak güveç kabından pişirilmiş özel Antep Peyniri’ni önerebilirim. Tadımlık olarak ikram edilen bu peynir, erimiş ve kızartılmış olarak masanıza geliyor. Oldukça enteresan bir tadı var. Yöresel yemeklere merakı olanlara duyurulur. Hemen arkasından da pastırmalı humus ısmarlayabilirsiniz. Açıkçası tereyağı, kırmızıbiberle servis edilen humusa pastırmanın çok yakıştığını düşünüyorum.
Gerçek et ziyafetine hazır mısınız?Böylesine bir lezzet şöleninin ardından tatlı finali için direkt seçiminiz künefe olabilir. Ama Develi’nin özel spesiyalleri arasında yer alan ceviz tatlısı da gerçekten denemeye değer. Çiğ cevizden yapılan ve kaymakla birlikte servis edilen bu çok özel tat, özellikle hafif ama doyurucu bir lezzetten yana olanlar için ideal. Farklı lezzetler peşinde olanlara duyurulur.
Fazla söze hacet yok... Bir İstanbul klasiği olan Develi, doksan küsur yıldır bu başarısını artırarak devam ediyor. Hâlâ Develi’yi görmediyseniz ve Samatya’nın o tarihi dokusunu bir türlü içinize çekemediyseniz, bundan iyi fırsat olmaz derim. Bu arada parmaklarınıza dikkat etmeyi de unutmayın!

Not: Develi’de tüm kredi kartları geçiyor. Beş katlı muazzam büyük bir restoran olmasına rağmen günü hemen her saati oldukça kalabalık. Bu yüzden rezervasyon yaptırmanızı öneririm. Gece 24.00’e kadar açık olan mekânda içki servisi de yapılıyor. Yaz aylarında açılan büyük terasın da manzarasına doyum olmuyor.

Adres: Gümüşyüzük Sok. No: 7, Samatya-İstanbul
Tel: +90 212 529 08 33/34

Afiyetler olsun!

2007-03-13T13:27:00.000+02:00

Sirkeci’de, birkaç giriş kapısı birden olan Konyalı Restoran’ı İstanbullu hemen herkes bilir. Ben de belki bir on yıldır gitmiyordum, geçenlerde bir uğradık.

Mekân, aynı mekân. Self servis, uzun tezgâhın üzerinden geçerken beğendiğiniz yemeği alıyor, masanıza oturuyorsunuz. Biz Cumartesi 12.00 gibi gittik. Gene her zamanki gibi klasik Türk mutfağından abartısız, ama lezzetli yemekler vardı. Ayıptır söylemesi, 1.5 porsiyon pilavüstü döner, bir porsiyon rosto ve ortaya közlenmiş patlıcan salatası aldık. 30 küsür YTL ödedik. Tamam lezzet falan yerinde ama yine de biraz pahalı buldum ya da pintiliğim tuttu. Bir de keşke köklü geçmişi dekorasyona da yansısa, yani orijinalliğini korusa diye düşündüm.

Oradaki herkes mekanın duvarında asılı bulunan tabelada yazan kuruluş tarihine takılmıştı: 1867… Dile kolay, tam 140 yıl... Babadan oğula geçen bir hukümdarlık gibi. Yemeğimizi yerken, belli ki oranın sahibi diye tahmin ettiğim, yaşını hayli almış bir bey, iki garsonun kolları arasında mekânın arka tarafına doğru gidiyordu, geçerken çok zarif ve samimi bir şekilde “Afiyetler olsun” dedi. Çok hoşuma gitti. Uzun zamandır, bu tür yerlerde duymadığım bir şey. Hoşuma gitti.

Oralara yolunuz düşerse, hödö soslu tavuk, büdü soslu salata yemektense mutlaka bir deneyin derim.

Tarlabaşı’nda bir tabela…

2007-03-13T13:25:00.000+02:00

Dolapdere’den Mobilyacılar Sitesi’ne sapıyorsunuz. Kıvrımlı yokuşu tırmanıp Tarlabaşı’na doğru çıkarken hemen sağdaki sokaklardan birinde, bir tabela: Karanlık Bakkal…

İnsanın orada durup bakkala gidesi geliyor. Aslında ne kadar ters, ne kadar da arıza bir isim… Ama akılda kalıyor, neden konmuş bu isim diye merak ettiriyor.

Hazzo Pulo

2007-02-28T13:25:00.000+02:00

Havadan mıdır nedir, durup dururken orası geldi aklıma… Öyle güneşli hava meraklısı değilimdir. Hatta çoğu zaman yağmurlu ve kasvetli havaları daha çok severim.

Birisi söylemişti: “Yağmurlu havayı sevmem, seveni de sevmem!”. Allahtan adamı çok sevmiyordum da yırttım. Demek doğu söylemiş:-)

Bugün çağrışımlar günü galiba… Hava soğuk ve yağmurlu burada. “Beklenen yağmur” geyiklerinin döndüğü bugünlerde insanları tatmin etmeyen bir yağış var, sprey gibi, ıslatayım ıslatmayayım mı diye karar veremiyor. İnsanların yazın susuz kalacağız diye paniklediği haftalarda İSKİ Müdürü çıkıp bunun mümkün olmayacağını söyleyip böbürlene böbürlene tesisleri göstermişti. İnşallah çernobil durumlarına benzemez de susuz kalmayız buralarda…

Çenem düştü, tamam kesiyorum. Diyeceğim o ki, İstiklal Caddesi’nde Galatasaray Lisesi’ni geçtikten sonra hemen sağda bir geçit pasajı vardır. Madam Katya’nın şapka dükkânı, çantacılar, incik boncukçular ve tuhafiye ürünleri satan mini mini dükkanların olduğu pasaj hani… Arkadan da Tepebaşı Caddesi’ne çıkar. Hah tam orası işte! Adı yanılmıyorsam, “Hazzo Pulo Pasajı” idi sanırım. İstiklal Caddesi’nde arnavut taşlı kalabilen yegâne yer belki de… O güzelim taşlar caddeden söküldü ya, yanarım yanarım…

Ne diyordum? Efendim, hava güzelken, sabah erken gazetenizi, kitabını topluyorsunuz, pasajın ortasında sizi hazır ve nâzır bekleyen taburelerden birine oturuyorsunuz. Şöyle demli çayınızı yudumluyor; derin bir oh çekiyorsunuz. Kalkmaya yakın da üstüne kallavi bir Türk Kahvesi içiyorunuz. Fiyatlar da çay ocağı hesabı olduğu için çıkarken de cüzdanı masada bırakmıyorsunuz. İstiklal’in nadir tenha biri köşesini bulmanın verdiği huzurla da evinizea yollanıyorsunuz. Ben birkaç kez gittim ve çok iyi geldi.

Bu arada çok zaman da kaybetmeyin derim. Oradaki kıyıda köşede kalmış naif dükkânlar birbir kapanıp yerine bir yığın dükkan açılacak gibi görünüyor. Eminim ki orası da bir süre sonra bekâretini yitirecek. Ne de olsa keşfidildi.

Yol yakınken bir uğrayın derim.

Pasajda yer alan restoranların birinde pasaj ile ilgili bilgilere rast geldim. Belki ilginizi çeker.
Tıklayın

İkea

2007-02-21T18:31:00.000+02:00

Geçen Pazar İkea’ya gittik. Çalışma odası tam bir harabe gibi, insanı oturup çalışası gelmiyor. Çalışma masası, kütüphane falan baktık.

Fiyatlar çok da uygun değil; ortalama açıkçası. Kaliteleri de sorgulanır, pek içime sinmedi. “Eh, idare eder” değdiğimiz bir ürünün ödeme koşullarını öğrenmek istedik. Az gittik, uz gittik sonunda soracak birini bulduk! Sadece Maksimum karta üç taksit yapılıyormuş, 1000 YTL’nin üzerindeki rakamlar içinse 5 taksit. Diğer banka kartlarına ise vade farkı alıyorlarmış.

Tamam da bu "exclusive", tek bir markaya özel ayrıcalık durumu da abartılmaya başlandı canım. Sektördeki tüm ürünler bilmem ne kadar vade farksız taksit olaylarında birbirleriyle yarışırken bu ne güven! Üstelik çok ucuz olur ya da kaçırılmayacak bir rakam sunarsın da anlarım. Hem ortalama bir fiyat ödeyeceğim, hem farklı bir kartım var diye cezalandırılacağım, hem ürüne arabaya sığmayacağı için nakliye ücreti ödeyeceğim, hem de saatlerce monte etmeye uğraşacağım.

Benim aklım almadı valla, alan varsa beri gelsin…

Helena Rubinstein

2007-02-21T18:22:00.000+02:00

Helena Rubinstein’in bir rimelini aldım geçenlerde. Aslında Lancome alacaktım ama satıcı çocuk o kadar güzel beni yönlendirdi ki hiç tereddüt etmeden hemen vazgeçiverdim.

Amma velakin; hiç memnun kalmadım. Rimeli sürdüm mü, sürmedim mi belli bile olmuyor. Neredeyse ben rimel kullanmayı bilmiyorum derim. Aldığım yere tam güvenmesem, bu sahte derim.

Fırçası falan alengirli değil, rahat ama kirpiklerimde istenilen etkiyi vermiyor. Kirpikleri vurgulamak için birkaç kat sürmen gerekiyor, o zaman da kirpikler kaskatı kesiliyor.

Valla verdiğim paraya pişman oldum.

Sünger

2007-02-20T13:19:00.000+02:00

Sünger gibi tüm enerjimi söküp alıyorlar... En keyifli, en eğlenceli işi bile, mık gık yapıp bok ediyorlar. Sorsan hepsi mutsuz, hepsinin gözü yükseklerde... Üniversite bitirince adam olduklarını sanıp yaptıkları işi beğenmiyorlar.

Yaptın mı yaptım, tek dert bu... Ama akşam olunca üzerinde giydiği t-shirt'in içinde ancak bir mikroskopla görünebilecek uyumsuz bir renge takılıp kahrolmayı biliyorlar. Aklılları fikirleri eğlence, parti, sevgili bulmak, en halleriyle ortalarda salınmak.

Türkiye ne durumda? Yaptığım işi daha iyi nasıl yapabilirim, umurlarında değil. Varsa yoksa geyik... Bol bol da mızmızlanma...

Her sabah saat 10.00'da kaçıp gidesim geliyor işyerinden... Emiyorlar tüm isteğimi, şevkimi...

Onlar kim mi, bakın şöyle bir sağınıza solunuza, en az on tane görürsünüz.

Fasulye

2007-02-16T14:18:00.000+02:00

Canım ne gazeteye bakmak istiyor ne de televizyon izlemek... Her taraf cinayet, hırsızlık, işkence, tecavüz haberleriyle dolu.

Sokağa bile korkarak çıkar oldum. Paronayadan bir sağa, bir sola, bir öne, bir arkaya derken gezmeni tadını bile unuttum.

Hatırlıyorum da eskiden bir bardan çıkıp yalpalaya eve doğru sakin adımlarla dönebilirdik. Çocuklar sokakta gönüllerince oynayabilirdi. Herkes birbirini öcü görmüş gibi süzmezdi.

Filmlerde gördüğümüz vahşet ve kötülük sahneleri bize bu kadar yakın olmamıştı.

Biz daha şanslıydık, şimdiki çocuklara bakıp üzülüyorum, evden okula, bilgisayar başında pamukta büyüyen fasulye gibi büyüyüp gidiyorlar işte...

Hepimiz sinirlerimiz, duygularımız ve en önemlisi de vicdanımız alınmış yaratıklar gibi ortalarda salınıp duruyoruz.

Yazık…

Kirli Para

2007-02-07T12:54:00.000+02:00

Kirli Para filmini DVD’den izledim. Al Pacino ismini hangi filmde görsem tüm müşkülpesentliğim gidiyor ve bodoslama izlemeye başlıyorum.

Her ne kadar film kötü de olsa adamın mimiklerini, gözlerini ve sesini izlemek yetiyor bana; filmin de tüm vasatlığını unutuyorum bir anda… Kirli Para da işte öyle bir filmdi. Klasik ve sonunu daha baştan belli eden, bol klişilerle donatılmış vasat altı bir film…

Pacino’nun oyunculuk hünerini bile göstermesi gerekmemiş; cepten harcamış. Ama yine de adamı seyretmek herşeyi unutturuyor vallahi, billahi…

gittigidiyor gidiyor!

2007-02-02T13:21:00.000+02:00

gittigidiyor’u ilk çakışından bu yana sıkı bir şekilde takip ederim. Hâlâ da eskisi gibi bir bağlılık hissetmesem de birkaç günde bir girip bakarım.

Eskiden sitenin kendine has bir duruşu vardı. Hakikaten de ikinci el ürünler sahipleri tarafından satılıyordu. Acayip orijinal parçalar, işe yarar eşyalar uygun fiyatlarla alıcılarla buluşuyordu. O dönemlerde parasız da olsam birkaç parça şey almışlığım da vardır.

Şimdi bakıyorum da gittigidiyor’un diğer alışveriş sitelerinden hiç farkı yok. Profesyonel satıcılar, toptancılar, birmilyoncular siteyi işgal etmiş. Aynı satıcının ürünü yüzlerce kez listeleniyor. Orijinal mi olduğu belli olmayan yabancı ürünler ha babam alt alta duruyor. Arada tek tük insan, hakikaten de kendi ürününü satmaya çalışıyor. Hal böyle olunca da olayın hiç tadı kalmıyor. Tipik bir satış sitesine döndüğü için de insan paldır küldür siteyi terketmek zorunda kalıyor.

Tabi bu sonradan geliştirilmiş bir satış stratejisi olabilir, diyecek bir şey yok. Ama ürün ya da hizmet, marka vaadini ve ruhunu korumak zorunda. Öbür türlü hiçbir farklılığı kalmaz ve müşterisini kaybeder. Tıpkı benim gibi…

Terastaki havlu

2007-02-02T12:52:00.000+02:00

Cahilâne (böyle bir kelime var mı acaba, yoksa da kullanacağım, hoşuma gitti) bir ukalalıkla "Şiir sevmem!" derim, üstüne de bol mimikli atar tutarım. Hele hele birinin şiiir okuduğu sıralarda o cenaplardaysam, ronta çıkmış okuma bayramı çocuğu gibi ezilir büzülür ve koşarak uzaklaşırım.

Yaşlanıyor muyum nedir, bir süredir kimi dizeler içimi sızlatmaya başladı. Hele hele şu şiir var ya adamı dinden imandan çıkarır. Bilmiyorum, ben çok seviyorum, okudukça okuyasım geliyor.

Paylaşmak istedim...

Terastaki havlu
Aynı terasa açılıyordu yan yanaydı kapılarımız kaldığımız pansiyonda. Akşamüzerleri karşılaşıyorduk, ortak duş, ortak mutfak, çekingen bir selamlaşma. Aynı terasta yan yana kuruyordu çamaşırlarımız, bu ürpertiyordu beni; acemi, tutuk bir kaç sözcük eşliğinde beyaz şarap içerek aynı terasta seyrediyorduk günbatımını, bu da ürpertiyordu beni. Işığın azalan şiddetinde yan yanaydı terasa vuran gölgelerimiz ve karışıyordu birbirine.
Elimizde olmadan gülümsemiştik bakışlarımız çarpıştığında, sahildeydik ve aynı kitabı okuyorduk ilk karşılaşmamızda.
Sezon açılmamıştı, seyrekti sahiller, daha erken yaz gülümsüyordu.
Pansiyon önündeki sandalların kıpırtısı, çiçeklerin çekingen dirimi, günbatımıyla gölgelenmiş alanların rengi kalmış aklımda. İkimiz de yalnızdık ve birbirimize ilişmemeye çalışıyorduk adını kimselerin bilmediği o uzak sahil kasabasında.
Oysa güneşin batışını izlemek gibi kendiliğinden bir birlikteliğe dönüştü paylaştığımız şeyler.
Birbirinden kamaşmaya başlamıştı tenlerimiz dokunmasan da yanındaki gövdeyi duymanın şiddetine dönüşmüştü aramızdaki çekim.
Tenin çağrısı hazırdı kendine kurulan bütün tuzaklara.
O akşam terastaydık gene. Gün çoktan batmıştı. Çamaşırlar asılıydı uzaktan şarkılar geliyordu ve kekik kokuları. Nedense her zamankinden başka bakıyordun bana.
Sonra usulca dedin ki:
'İlk kez bir erkeğin tenine dokunma isteği duyuyorum içimde.'
Benim için yaz başlamıştı.
'Dokun öyleyse,' dedim.
Sustun. Uzun uzun baktık birbirimize. Kendine nasıl karşı koyduğun okunuyordu yüzünün derinliklerinde. Sonra hiçbirşey söylemeden usulca kalktın, odana gittin, yavaşça örttün kapını. Saatlerce orada, gecede ve o terasta kaldım.
Sabah uyandığımda odanın kapısı açıktı, eşyalarını toplayıp gitmiştin baktım. Yalnızca terasta unuttuğun havlu çırpınıyordu rüzgârda.
Bir daha hiç rastlamadım sana, hirbir yerde hiçbir yazda. Düşünüyorum aradan tam on üç yıl geçmiş. On üç yıl önce içinde uyanan isteğin anısı saklı duruyor mu sende?
Birden adını hatırlamadığımı farkettim bu şiiri yazarken, ama terasta çırpınan havlunun rengi hâlâ gözlerimin önünde.
On üç yıl sonra şimdi sevgilimden ayrıldığım bu derin, bu kavurucu günlerde neden ansızın aklıma düştüğünü sordum kendi kendime. Sonra anladım: Bir aşk birçok aşktan yapılıyor ve ayrılınmıyor hiçbir seferinde.
08.05.1992

Murathan Mungan, Yaz Bitmeden

...

2007-01-28T00:57:00.000+02:00

Söylesem tesiri yok, sussam gönül razı değil.
Fuzuli

Blue…

2007-01-28T00:12:00.000+02:00

Blue’yu seyrettim geçen hafta… Krzysztof Kieslowski’nin hani, üçlemenin ilkiydi galiba. Bir acayip oldum…

İlk seyrettiğimde 20’li yaşlarımdaydım. Nasıl da heyacanla koşmuştum sinemaya. Nasıl da soluksuz seyretmiştim… Her detayı, her anı büyük bir heyecanla hafızama hapsetmeye çalışmıştım. Çıktığımda da uzun süre etkisini kaybetmemişti üzerimde. Günlerce konuşmuştuk arkaddaşlarımla… Sekans sekans gizli şifrelerini çözmeye çalışıyorduk.

Bilmiyorum, tekrar seyrettiğimde hiçbirşey hissetmedim. Öylesine sıradan geldri ki herşey bana… Öylesine basite indirgedi ki beynim herşeyi… Sevmedim kendimi.

Büyüdükçe duyarsızlaşıyor mu insan herşeye? Daha bir snop mu oluyor etrafına, hayat?

Çocukluğun verdiği naiflikle, daha mı özgür oluyor insan? Daha çok mu heyecanlanıyorsun herşeye?

Öğretilenlerin ve öğrendiklerin senin toplamınsa eğer, bende iş bitmiş o zaman…

Off ya…

Sessiz ve derinden…

2007-01-09T15:01:00.001+02:00

Daha önce birkaç kez es kaza şarkılarına denk gelmiştim. Sade, naif ve insana huzur veren haliyle dikkatimi çekmişti. Sonra unuttum…

Bu cumartesi, gündüz vakti, Açık Radyo’da Naim Dilmener’in programına denk geldim. 2006’da çıkan, en beğendiği albümleri sıralıyordu. Başköşeye de Pinhani’yi oturttu. Ardından Pinhani’nin vokalisti Sinan Kaynakçı bağlandı telefonla…

5 Ocak’taki konserlerinden laf açıldı. Dilmener, “Nasıldı?” diye sordu. Cevap ilginçti: “Bu kez değişik şeyler de çaldık, beğenmeyen, memnun kalmayanlar da olmuştur.” Akın Edes’in gruplarına ve müziklerine çok katkısı olduğunu, onsuz çaldıkları zaman eksik kaldıklarını söyledi. Çok hoşuma gitti.

Bunun üzerine de Dilmener, “Fazla mütevazı olmayın, inanırlar” sözünü hatırlattı.

Ben katılmıyorum, bu grup, müziğini bu kadar rahat ve içten şekilde eleştiriyorsa, bir süre sonra önlerinde kimse duramaz. Hayatta da zaten bu böyle değil mi? Kompleksimizden, kendimizden bile korktuğumuz için ne yaptığımız işler bir halta benziyor, ne de bir arpa boyu yol gidemiyoruz. Tek bildiğimiz işi elimizin ucuyla tutmak ve sürekli vıdı vıdı şikâyet etmek…

Bence çok doğru yoldalar… Aynen devam…

Not: Şu anda “İstanbul’da” çalıyor… Tavsiye ederim.

Ege Rum Meyhanesi

2007-01-08T15:40:00.000+02:00

Geçenlerde yılbaşı öncesi Ege Rum Meyhanesi’ne gittim. “Memnun kaldın mı?” diye soracak olursanız “eh meh, idare eder” derim ama manzarasına gelince de "Bir durup düşüneyim" derim, başka bir şey de demem.

Mekân, Karaköy Bankalar Caddesi’nde, Galata Residence Apart Hotel’in teras katında. Gitmeden önce sitesine bakmıştım ve epey bir iştahım açılmıştı. “Fesleğenli Girit Kabağı”, “gumbilya favası”, “kıtır kabak” gibi lezzetleri görünce de “Oh be!” demiştim.

Neyse, Beyoğlu’ndan başlayan, Tünel, Yüksek Kaldırım ve Galata ekseninde devam eden bir yürüyüşün ardından dik bir merdiveni oflaya puflaya tırmandık ve saat 20.00 civarında meyhaneye ulaştık. Mekâna gelen misafirlerin sayısı fazla olduğu için iki kişilik asansör elbette yeterli geldi. Tabana kuvvet, nihayet terasa ulaştık.

Daha kapıdan girer girmez leb-i derya bir manzara bizi karşıladı. Özellikle de hava karamış olduğu için Tarihi Yarımada’ya kadar uzanan geniş bir perspektife sahip manzara inanılmazdı. İnsanın yemeği ve içmeyi unutup manzarayı seyredesi geliyordu. Ortam son derece sade, ahşap ve şatafattan uzak, hatta hafif salaş. Mekanda tuvaletler çok temiz ama paralı, "gönlünden ne koparsa hesabı" var anlayacağınız.

Neyse yavaş yavaş kıvama gelindi ve Fedon’a benzeyen bir solisti olan grup sahneye çıktı. Rum ve Türk müzikleri derken gece olgunlaştı. Biz fiks mönü aldık, bilemiyorum a la carte uygulamaları var mı? Ama masalara konulan serpme mezelerin kalitesini pek beğenmedim. Oldum olası da sevmem zaten bu tür uygulamaları… Sonradan gelen kıtır kabak da tam bir hayal kırıklığı oldu ya neyse. Sonrasında gece balıkla devam etti. Zaten birkaç dubleden sonra insanın yemek memek gözü görmüyor.

Gecenin ilerleyen dakikalarında mekânda eğlenen iki müşteri arasında çok kısa süren kavga çıkınca keyifli ortam tuz-buz oldu. Sonradan öğrendiğime göre işletmeciler, beş yıl boyunca ilk kez böyle bir durumla karşılaştıklarını söylediler. İşletme belli ki bu tür durumlara hiç alışık değil. Zira daha kavga başlar başlamaz, sahnedeki grup çalmaya-söylemeye devam edip eğlenceyi eski kıvamına sokmak yerine bir anda gözden kayboldu. Bu yüzden de eğlence biraz pat diye bitti. Biz bu tür durumlara alışık bir milletin evladı olarak yine de geceyi keyifli tamamladık.

Ama benim böyle bir manzarası ve ortamı olan bir mekânım olsa yeri –göğü inletirdim demeden de edemiyor insan…

Açıkçası, "yemek bahane, manzarası şahane" bir yer arıyorsanız, Rum ezgilerini de seviyorsanız gidin derim…

Yol hikâyeleri

Kendinizi aşağıya doğru salmadan önce mutlaka Tünel Meydanı'nda bir kahve molası verin. Benim favorilerim KV ve Kaffeehaus (özellikle camdan kenarında oturup meydanı dikizlemek nefis).
Karaköy'e İstiklal'den doğru yürüyerek gidecekseniz, geç saate kalmayın. Yüksekkaldırım'ın ortalarından sonra yol pek tekin olmuyor.
Galata Meydanı'na doğru birkaç küçük kafe gördüm. Lokal havasında, sevimli görünüyorlardı.
Yol üzerinde bulunan Galata Mevlevihanesi'ne de en kısa zamanda mutlaka uğramalı.

Tel: 0212 243 96 06

Hatırla Sevgili

2007-01-06T10:09:00.000+02:00

Hatırla Sevgili, Cuma akşamları 22.00'da ATV'de yayınlanıyor. Uzun zamandır bir dizi beni kendisine böyle bağlamadı...

Belki rastlamışsınızdır bir zaman. Bir aralar Salı akşamı yayınlanıyordu. Binbir Gece'nin karşısında dayanamayınca Salı'dan Cuma'ya alındı.

Gerçi bunlar beni hiç mi hiç ilgilendirmiyor. Yani gerçek hayat tarafı...

Menderes dönemi, o dönemin atmosferi, sosyal yaşamı, kıyafetler, dekorasyon öyle özenli tasarlanmış ki! Büyükada çekimlerinde, küçük bir sahnede palmiye'yi bile unutmamışlar. Ağaçtan değil, tatlı kıtıraktan bahsediyorum:-)

Umarım reytinglere yenik düşmez de yayından kalkmaz.

Tomris Giritlioğu ve ekibinin eline sağlık.

Not: O dönemin yer mozakleri bile o kadar güzel ki! Hazır retro tasarımlar bu kadar revaçta iken yeniden üretseler ya!

Starbucks…

2007-01-05T13:15:00.000+02:00

Ciddi bir kahve manyağı olduğum söylenebilir. Evde ekipman tam olunca ya Starbucks’tan ya da Gloria’nın çekirdek kahvelerini bol bol tüketiyorum.

Dün Beyoğlu’nda yeni açılan Starbucks’a gittim. Odakule’ye gelmeden hemen önce…

Sigara içenler her zamanki gibi atıl bir şekilde dışarıya atılmış. İçi izmarit dolu adi kül tablalaları ve leş gibi masalar… İçerinin steril havasından eser yok. “Madem sigara içiyorsunuz, alın size” durumları anlayacağınız… Üstelik sigara-kahve gibi ayrılmaz bir ikili durumları varken…

Tamam, sigara içmeyenleri rahatsız etmemek adına ayırın ortamları, buna diyeceğim yok. Ama diğer insanlara da bu kadar ikinci sınıf muamelesi de yapılmamalı canım. Bu soğukta insanlar küçücük sobalarla ısıtmak yerine, kapa balkon cenaplarını, şık bir aydınlatma yap, insanların oturdukça oturası gelsin… Koy dışarıya bir elemanı, masaları temizlesin, kül tablalarına da göz kulak olsun. Sen de kaliteli hizmet vermek için bu kadar imtina etme…

Açıkçası, masaya dokunmaktan iğrenerek, kahvemi nasıl bir dikişte bitirdim ve uçan tekme ile kendimi dışarıya nasıl attım anlatamam.

Yazık, çok yazık… Bu gidişle çok müşteri kaybı olur…

Yaşar

2007-01-03T12:02:00.000+02:00

Yaşar'ı ilk albümü çıktığından beri severim, sayarım. Pek öyle fanatik ruhu kabarmış biri olmasam da etrafımdaki insanlara fenafillah getirtecek kadar çok da dinlerim. Gerçi burun buruna izlediğim bir sahne performansındaki rahatsız, sıkıntılı ve insanları eğlendirmeye çabalayan hallerinden ve hele hele rüküş gömleklerinden sonra çok hayal kırıklığına da uğramıştm ama çabuk atlattım.

Son albümünü dinledim. çok sevdim. Şu anda klipleri dönen "Hayırdır İnşallah"tan başka özellikle "Cumartesi" ve "Alıştım"a bayıldım .

Bir de şu klipleri adam olsa, tadından yenmez... İlla fıttık kadınlı, ağdalı aşklı, ağlak klipler mi olmak zorunda? Bırak, şarkın anlatsın derdini. Sen "Aldanırım"daki gibi çal gitarını... O tür şeyleri bırak sesi olmayanlar düşünsün.

"Yok böylesi daha iyi iş yapar" diyorsanız da ben bilemem. Ben masanın öbür tarafındayım.

Hülasa. alınız, dinleyiniz efendim.

Sessizliğin sesi…

2006-09-19T23:49:00.000+03:00

13 Temmuz 2005'te bir yerlere yazdığım bir yazı... Okudum, hoşuma gitti. Buyurun siz de nasiplenin...

Kaç gündür buradayım hatırlamıyorum. Saatim ve cep telefonum benden beş bin kilometre uzakta. Bileğim ve ruhum hafiften arınmaya başlamış…

İlkokuldan kalma bir tekerlemeyle günleri sayıyoruz, sayma işlemi uzun sürdükçe seviniyoruz. -Yatağımı, evimi, sokağımı özledim… Külliyen yalan! Aynaya bakıyorum, aslında sadece tenimin rengi değişmiş ama kendime yabancılaşıyorum, yeni beni tanımaya ve anlamaya çalışıyorum. Vücudumdaki tüm kaslar gevşemiş, yüzüm gülüyor…

Sahildeyim, denizde pet şişe avına çıkıyorum ama yemiyor. Uçsuz bucaksız, etrafta kim var, kim yok, arıza çıkar mı gibi fani düşünceleri bir kenara bırakarak kumlara atlıyoruz. Kocaman vücudumun altında kaybolup giden deniz yatağından elimi suya götürüyorum, sonra umarsızca bir hareketle binlerce, yüz binlerce baloncuğun ortasına yuvarlanıyorum. Ağzımda bir boru, nefesimi dinliyorum, altımda kaçışıp duran balıklarla şakalaşıyorum. Kocama daha da âşık oluyorum. Hayat güzel(miş)!

Derken akşam oluyor, cırcır böcekleri sanki daha bir inatçı, etrafta sadece onların sesi duyuluyor. Tek bir korno sesi yok… Ha, arada kızgın denizin sahili dövmesi duyuluyor o kadar. İstanbul’dan yadigâr bir şüpheyle kapımızı kilitliyoruz. İnsanlar tuhaf tuhaf bizi seyrediyor. Suç yok, asık surat yok, sadece gülüşen ve şakalaşan insanlar…

Sahile doğru bir yürüyüş tutturuyoruz, Sağlı sollu sıralanmış ağaçlardan çam ve portakal kokusu bizi sarhoş ediyor, fenerin titrek ışığında yolumuzu bulmaya çalışıyoruz. Tepemizde binlerce, yüz binlerce yıldız… Kimse etrafın neden karanlık olduğu hakkında en ufak bir şikâyette bulunmuyor. Tam tersi, ya daha sonra birinin aklına gelir de aydınlanır diye korkuyoruz. Tek tük konuşmaya çalışıyoruz ama biliyorum ki ikimizin de içinden tek kelime söylemek geçmiyor. Rehavet ve huzur iliklerimize işliyor.

Sessizce sahildeki bir lokantaya oturuyoruz. İnsanlar sessizce gülüyor, kahkaha atıyor. Herkes sessizliğin sesine endekslenmiş bir kere… Bir şeyler ısmarlıyoruz. - Domates bu kadar kırmızı mıydı? -Ya tadı, sanki biraz daha farklı? -Şu fesleğen kokusunu alıyor musun? -Ya şu nanenin tadı nasıl ama?

Gün saymaca gittikçe kısalıyor, tatili ruhumuza ve bavulumuza doldurup dönüş yoluna koyuluyoruz.

Havaalanındayız… İnsanlar bağırıyor, kavga ediyor, uçaklar rötar yapıyor, klaksonlar ötüyor…

Zeytinyağı ve fesleğen yerini kızgın yağ kokusuna bırakıyor. Havalandırma stres üflüyor. Herkes şikâyetçi, geriye kalan tek tanıdık iz tüm vücudumuzu saran sıcak…

Düşünüyorum, en son İstanbul’da ne zaman kendimi böylesine mutlu ve huzurlu hissetmiştim. Biraz bocalıyorum, sonra kulağım vapur düdüğü ve martı sesleri ile çınlamaya başlıyor…

Araba kullanmak akıl kârı değil vesselâm!

2006-09-14T11:03:00.000+03:00

Bizim evin köşesinde taksi durağı vardı, durakta da yeni başlayan bir şoför. Arada rast gelirse şirkete falan onunla giderdik.

İnanılmaz sakin bir yapısı vardı; insana huzur veren ve yolda olduğunu unutturan… Tıngır mıngır, yavaş yavaş araba kullanıyordu. Arada, onun aracı durakta görünce acayip seviniyordum, oh ya bu sabah da rahat rahat işe gideriz diye…

Epeydir görmemiştim, geçenlerde rast geldi, sevinçle kurulduk koltuğa… Daha tam arkamızı yaslamıştık ki ok gibi sokağın köşesinden sinyal minyal vermeden fırladık. Korna sesleri eşliğinde yola koyduk. “Olur böyle vakalar, Türk polisi yakalar!” diye ben istifimi hiç bozmadım.

Ardından dikiz aynasından bir göz göze geldik. Baktım bizim şoför efendi gitmiş yerine bir canavar gelmiş. Gözler fıldır fıldır, fer fecir okuyor. Fiko ile şöyle bir bakıştık, tamam bu da kıvama gelmiş diye…

Bizimki yol boyunca anlı şanlı taksi şoförlerimizin yokluğunu hiç aratmadı. Girilecek en küçük bir aralığa girdik, daha lamba yeşile döndü dönecek derken kornalara bastık. Önümüze gelene üç tekme yaptık. Zannedersiniz ki Şişli Etfal’e acile yetiştik.

Sonunda şirketin önünde indik, bir tek bozuk para diyalogu yaşanmadı, onun dışında her şey tamdı. Ruhumuzu koltuklara teslim ettikten sonra, sinirlerimiz alınmış bir şekilde şirkete yollandık.

Antidepresana ve psikiyatrlara alternatif: Taksi şoförlerimiz… Valla onu bunu bilmem, elimde altı yıllık kapı gibi ehliyetim var. Ama bir türlü direksiyonla teşerrüf edemedi garibim. Öyle cüzdanın içinde kuzu gibi yatıyor.

Geçen sene Fiko sürücü kurslarının yolunu tutunca ben de epey bir heveslenmiştim fırsat olmamıştı. Ama şimdi sorsanız, arkama bakmadan kaçarım.

Ehliyetini kapan kendini yollara vuruyor diye kızıyor herkes. Ama insanoğlu da bu mereti nasıl geliştirecek kullanmazsa... Tabi sadece kullanmakla bitmiyor iş, bir de bizim “Türk, öğün, çalış, güven!” şeklindeki zıpkın gibi şoförlerimizin baskılarına nasıl dayanacak? Adamlar hayatın tüm acısını senden çıkarmanın peşinde.

Sürücü kurslarında meğer boş şeyler öğretiyorlarmış bize... Siz, bir tanesini doğru düzgün uygulayanını gördünüz mü İstanbul yollarında? Uygulamaya çalışanı da bezdirip kendilerine benzetiyorlar.

Yol vermek, kırmızıda durmak, önde 10 cm yol varken temkinli davranıp boşluğu doldurmamak, sinyal vermek… Bunlar boş işler… Bas kornaya, yap el kol hareketlerini olsun bitsin. Baktın korna, el kol hareketi ve küfürden anlamıyor, durdur arabayı orta yerde, kap levyeni, Allah Alah diye giriş karşındakine! Oh, be dünya varmış!

Valla, İstanbul’da araba kullanmak akıl kârı değil. Koltukta yolcu olmak hiç değil!

Onu bunu bilmem, anlamam!

2006-09-05T15:12:00.000+03:00

Hiç aklıma bir gün oturup da bir müzik yazısı yazacağım gelmezdi. Nedense, her konuda ahkâm keserim de, müzik dediğiniz zaman bir on metre uzakta dururum.

Ama bu adamları dinleyince, bir kez daha dinleyince, kıvama da gelince kendimi tutamadım. Kolay değil tabi, “en halleri”mi onlarla yaşadım. Serserilik ettim, dans ettim, kavga ettim, sabahladım, dibine kadar içtim, sarhoş oldum, aşık oldum. Dinledim, dinledikçe daha çok sevdim. Ama sadece söylerken; konuştuklarında değil:-))Uzun zamandır yeni albümlerini bekliyordum, nihayet çıktı ve dinledim. İlk başta nefret ettim, acayip hayâl kırıklığı yaşadım. Kızdım, söylendim, kendimi tutamadım, millete de vıdı vıdı yaptım.

Sonra, sonra… Bir sabah yeniden dinlemeye başladım. Sonra, sonra… Dinledim, dinledim, dinledikçe daha da çok sevdim. Ben size yeniden aşık oldum…

Fotoğraf sanatçısı Muammer Yanmaz ile konuşmuştuk bir keresinde, İstanbul’u yorgun ve yaşlı bir kadına benzetmişti. Emin olamamıştım…

Miki fare kulaklarımla onları dinlerken şimdi daha iyi anlıyorum…

O şahsına münhasır! O hafif meşrep, o şımarık, o içinden geldiği gibi, o çekingen, o kendisine dönük, o cömert, o serseri, o limon kolonyası ile ancak yatışan saçlarıyla efendi ama muzip, o salıncakta sallanan sonra da düşüp dizi kanayan çocuğun ağlaması ve gülmesi gibi, o Beyoğlu’nun bol fındıklı çikolatası gibi ya da üstü örselenmiş Zambo çikleti… O kolları kısa gelen kiralık ceket gibi… O ayakları vuran topuklu ayakkabı gibi…

Galiba içine kapanık bir yorum oldu… Ama bugün kulağımda onların müziğini dinlerken, hah İstanbul bu derken, o içinden geldiği gibi yapılan yorumları ve sözleri dinlerken elimden başka türlü yazmak gelmiyor. O hijyenik stüdyo ortamından alınıp efendileştirilen ses kayıtlarından uzak, ses iyi mi kötü mü çıktı kaygısı taşımadan hazırlanan albümü çok sevdim. O hafif pot yapan kumaş misali, amatör politik söylemli “özgürlüğün ülkesi”ni bile gülerek dinledim.

Onu bunu anlamam, ben çok sevdim, eminim İstanbul’u seviyorsanız siz de onları seveceksiniz…

Bol “duman”lı kalın…

Duman'ın albümü: Seni Kendime Sakladım, 2005

Çıra gibi yandık!

2006-08-09T12:32:00.000+03:00

Olimpos Çıralı’ya gittik gene bu yaz… Biraz geç kaldığımız için de tatil işi Temmuz’a kaldı tabi.

Hiç sevmedim oraları… Ayılıp bayıldığım bölge sanki Türkbükü olma yolunda… Koca koca cipler, şık şıkıdım en haline bürünmüş kadınlar, kasım kasım kasılan erkekler…

Sanki bekareti bozulmuş oraların… Her yer tıklım tıklımdı, fiyatlar da daha bir artmıştı.

Tabi her Allahın günü televizyonda tanıtılırsa olacağı buydu…

Deniz yine de her zamanki gibi nefisti. Ama rüzgâr ters estiğinde yatlardan atılan çöpler insanı fena bozuyordu.

Seneye belli olmaz… Belki Temmuz’dan önce yine eskisi gibi güzel olur… Denemek lazım…

Yazık, çok yazık!

2006-05-26T12:21:00.000+03:00

Hemen her sabah işe metroyla gidiyorum ve genelde aksatmadan da her sabah sinir oluyorum.

Konu çok basit aslında… İnsanlar toplu yaşamanın kurallarını bilmiyorlar, bir egoistlik, bir kabalıktır gidiyor.

Alt tarafı bir yürüyen merdivendesin değil mi? Acelen yoksa sağında durursun. Yok, bizde asla öyle değil. Önce, sıkı bir itiş kakış yaparsın. Sonra, merdivenin en sağında durmaktansa mümkünse kimsenin geçemeyeceği bir şekilde merdivenin en ortasında konuşlanırsın. “Pardon, geçebilir miyim?” diyenlere ters ters bakıp hiç istifini bozmazsın. Bir de utanmadan sanki hata onlardaymış gibi söylenirsin. Üstelik bin defa bindiğin bu merdivenlerde, “İnsanlar bana neden tepki gösteriyor?” diye kafanı hiç yormazsın. Kısaca odun gelip, odun gidersin...

Metroya binme faslından hiç bahsetmiyorum. O tam bir felaket. Zannedersiniz ki savaş çıktı ya da afet oldu.

Kazara, “Böyle bir şey olsa ne yaparız?” diye düşünmek bile istemiyorum.

Yazık, valla çok yazık!

Biraz huzur…

2006-05-25T12:01:00.000+03:00

İstanbul’da yaşarken ne kadar huzurlu olunur bilmiyorum ama en azından epey bir süredir kullandığım Lipton’un özel karışım bitki çayı "huzur"la huzur bulduğumu söyleyebilirim.

Tam hatırlamıyorum ama içinde sarı kantaron ve melisa çayı olduğu kesin… Akşam yatmadan bir yarım saat önce içiyorum. Gerçi her bitki çayı gibi tadı pek iyi sayılmaz ama bol limon ve şeker takviyesi işe yarıyor.

Önce hafif bir gevşemeye başlıyorum, ardından da yavaş yavaş esnemeler… Sonra da cubba yatak…

Tavsiye ederim...

Çekirdek çıtlatalım!

2006-05-24T13:53:00.000+03:00

Bir kahve müptelası olduğumu rahatlıkla söyleyebilirim. Özellikle de espresso… Evden sabah bir fincan içmeden çıktığımda tanım kaçıyor, huzurum bozuluyor sanki… Tatillerde Çıralı’ya gittiğim ve buralarda neskafe dışında da pek bir şey bulamadığım için, utanmasam yanımda espresso makinesini taşıyacağım ya neyse…

Kahve keyfi olayını, biraz daha ilerlettik ve eve bir de kahve değirmeni aldık. Krups marka, şimdilik canavar gibi çalışıyor. Amma velâkin, bu kez de çekirdek bulamıyoruz.

Gloria Jean’s Coffee uğrak yerlerimden biridir. Hele şanlıysam, şöyle orta kıvamlı bir filtre kahveye denk gelirse değmeyin keyfime… Ama iş kahve çekirdeği satın almaya gelince, hiç de şanslı olmuyorum. Aradığım hiçbir çeşidi bulamıyorum. Kahve mönüsünde çok çeşit var, ama realitede bir-iki çeşit arasından seçim yapmam isteniyor. Cevap da hep aynı, “Üzgünüz, kalmadı”… Bu gittiğim birçok şubede de geçerli.

Gönüllü müşterisi olmak istiyorum, ama izin vermiyorlar:-)

Kahveyi Türklerin gündelik yaşamına sokmaya kararlı görünen bu marka, acaba kafe işletmenin daha kârlı mı olduğunu düşündü?

Zannetmem, zannetmek de istemem.

Koç gibi taş yağdı başımıza!

2006-05-22T19:44:00.000+03:00

Bu aralar malumunuz ev taşıma derdinden dolayı yapı marketler ile akraba olduk. Bir oraya, bir buraya diye giderken de arada mefta olduk.

“Aç tavuk kendini darı ambarında zanneder” misali, yeni evin mütevazı bir balkonu var. Malum balkona da oturmak için masa ve birkaç sandalye lazımdı. Doğru Koçtaş’a yollandık; biraz etrafı kolaçan ettikten sonra da orada kıyıda köşede kalan tahta bir masa ve iki sırada karar kıldık.

Neyse, başta gayet güler yüzlü bir görevli bize gayet afili bir şekilde yanaştı, elinde seyyar bir mini bilgisayardan küçük bir fiş verdi, teslimatı da otopark katından almamız gerektiğini söyledi.

Alışverişimizi bitirdik ve biraz garipsesek de otoparkın alt katına yollandık. Korku filmini andıran koridorlardan geçip Koçtaş’ın eşya teslimat bölümüne vardık. Allahın unuttuğu bir yerde konuşlanan bu noktada görev yapanlar bizden çok memnun görünmeseler de elimizdeki fişi aldılar ve beklemeye başladık. 10 dakika sonunda, sorularımızı lütfen cevap verip aslında bu malın ellerinde olmadığını, var olanların ise kırık olduğunu ve neden depodan teyit almadığımızı da sorunca dumurlardan dumur beğendik. Beynimden ateş fışkırdı ve üstelik bu bekleyiş yüzünden bir randevumuzu da kaçırdım. Sonuç olarak mekândaki sergilenen malı olabileceğimiz söyleyince de o zaman yukarı çıkın dediler.

Tekrar geri döndüğümüzde ise, zorla bir yetkili bulduk ve onun oflaya puflaya ve arkadaşlarına söylene söylene bizimle ilgilenmesini sağlayabildik. Sergideki masa ve sandalyede defo olduğunu görünce de doğal olarak almak istemediğimizi söyledik.

Bunun üzerine, bizi girişteki müşteri temsilcisine yönlendirdik. Oradaki yetkili arkadaş da hayatından bezmiş bir şekilde bir on dakika beklettikten sonra bize yöneldi. Ürünü taksitle aldığımız için parayı da taksitle iptal edebileceğimiz söyledi. Bunun üzerine, yetkili bir kişi ile görüşmek istediğimi söylesem de yetkili kişi tenezzül edip bizimle görüşmedi. Baktılar ben olayı iyice arızaya bağlıyorum, bu sefer reyon yetkilisini işe dahil ettiler.

Ben durumun vahametini anlattığımda ise gayet kayıtsız bir biçimde isterseniz bir on gün sonra arayın size getirtelim dendi. İyice sinirlenip söylendiğimde ise isterseniz gidin şikâyet edin gibi küstah bir yanıtla karşılaştım ve kalakaldım.

Kıssadan hisse:

Bana mağazada olmayan bir mal satıldı.
Olmayan bir malın parası ödettirildi.
Arabam olup olmadığı sorulmadan mal teslimatı için izbe otoparklara yönlendirildim ve boşu boşuna zaman kaybettirildi.
Müşteri temsilcisi diye muhatap olduğum kişi, beni dinlemek yerine, iyi nasıl bir an önce atlatırımın peşinde idi.
Koskoca Koçtaş’ta bir yetkili bulamadım.
Üstüne üstlük bir de reyon yetkilisinden azar işittim.
Bu arada Koçtaş'taki olumsuz çalışma koşulları hakkında da bir araba laf dinledim.

Anlaşılan Koçtaş’ın müşteri memnuniyeti için onbin fırın ekmek yemesi gerek…

Not: Böylesine bir durumdan sonra, oradaki elamanların sözünü dinleyip ilgili merciye şikayetimi iletmem doğru olurdu belki ama burada yazarak içimi dökmek kolayıma geldi.

Tarih tarih oldu…

2006-03-02T16:36:00.000+02:00

İki hafta önce Beyoğlu’nda Cumhuriyet Lokantası’na gittik. En az bir altı-yedi yıldır gitmemiştim. Eskileri hatırladım da az müdavimi değildim oranın. Haftanın en az üç günü soluğu orada alıyordum.

Patırtı gürültü olmadan rahatça içkimi içiyor, arkadaşlarımla bol bol sohbet parlatıyordum. Özellikle ikinci katta tam sol köşede kalan masayı boş buldum mu değmeyin keyfime… Bir yandan sohbet ederken, bir yandan da Balık Pazarı’nın telaşlı kalabalığını gözetliyordum. Elemanlar da iyiydi, raconu bilen insanlardı.

Geçen gittiğimde baktım da köprünün altından çok sular akmış. Meyhane kat kat olmuş, her taraf masa olmuş…

Yer olmayınca giriş katında oturduk, Cumhuriyet’in o kendine has dokusu buraya sirayet etmemiş. Masaların arasında, kendinizi özel bir alan açmak mümkün değil… Garsonlar sürekli bir şeyler yiyin diye gözünüzün içine bakıyor. Pek bir şey yemek istemediğinizde rahatsız olduklarını size hissettiriyor.
Mezeler de sıradanlaşmış…

İstanbul’un sıradanlaşması her yere nüfuz etmiş anlaşılan… Nerede o eski günler demeden edemiyor insan…

Şivey

2006-03-01T19:14:00.001+02:00

Profilo Alışveriş Merkezi’nin yemek katında… Güneydoğu mutfağından lezzetler sunuyor… Açıkçası, alışveriş merkezlerinin o soğuk atmosferinde ilaç gibi bir yer… Geniş, ferah ve üstelik kendisine ait salonu var. Saat 20.00 gibi alk kattan gelen piyano sesleri de canlım müzik efikti yaratıyor.

Özellikle bol cevizli, nar ekşili gavurdağ salatası ömre bedel… Gerçi en son gittiğimde malzeme çok iri doğranmış ve çoban salatasına dönüşmüştü ama neyse…

Özellikle etin kalitesine çok önem veriyorlar. Bu yüzden hiç tereddüt etmeden ya kebap ya da İskender söyleyin derim. Hatta durun şöyle yapalım:

Önden fındık lahmacun ve nar ekşili gavurdağ salatası söyleyin, ardından birer tane içli köfteyi yuvarlayın, en son olarak finali de İskender kebapla yapın. Bu arada içecek olarak da onların hazırladığı bol köpüklü ayranı tavsiye ederim.

Afiyet olsun…

Bir ev gördüm, hayatım değişti…

2006-03-01T19:14:00.000+02:00

O sokağa taşındığımızdan beri önünden ne zaman önünden geçsem hayranlıkla süzmekten kendimi alamıyordum. Geçen yıl restore edilmeye başlamıştı. Nihayet bitti ve karşı konulmaz bir istekle içini gezmek istedim…

Bayıldım, ayıldım, kaldım. Hiç hesapta yokken taşınmaya karar verdim. Aklım fikrim o evde… Uzun zamandır böylesine heyecanlanmamıştım valla. Nasıl ama nasıl hayaller kuruyorum bir bilseniz…

Tabi kira fena halde tuzlu. Bu yüzden de indirim istedik. Ama evsahibinin tuzu kuru ve bu yüzden de pek umurunda olmadı. Oysa ne kadar çok sevdiğimi bir anlasa…

Bilmiyorum, tebdil-i mekânda rahatlık varmış derler… Nedense bu evin bana sunacağı rahatlıktan da başka şeyler… Belki de geçmişten gelen bir şey bilmiyorum ki!

Neyse… Dua edin, duacınız olayım…

Koçtaş

2006-02-06T18:32:00.000+02:00

Bu hafta bir Koçtaş'a uğrayalım dedik. Bir kere giriş yolunu bulabilmek için epey bir atletizm olayına girmek gerekti. Metro kapısından içeri girdiğinizde, bir 100 metre yürüyüp sonra kapıdan giriyorsunuz. Kapıdan girmek de kolay değil bu arada...

Elinizde paket, torba falan varsa izbandut gibi bir görevli başınıza dikiliyor ve elinizdeki paketi koli bandıyla iyice bantlıyor. Tabi bu durumda Koçtaş'tan çıktığınızda da torbanın içinden kazara birşey almak istediğinizde torbayı hunharca yırtmanız gerekiyor. Daha kafadan potansiyel hırsız konumlandırması da cabası...

İçerisine gelince... Karşı yakadaki Koçtaş'ın ferahlığı ve düzeni yok nedense. İçerisi geniş de olsa yerleşiminden mi nedir herşey üstünüze üstünüze geliyor. Üstelik, raflar çok dağınık. Bu yüzden de çoğu zaman dağınıklıktan aradığınızı bulamıyorsunuz. Tamam, anlıyorum, herkesin peşinden de birisi toplayamaz ama günde en az iki kere de düzenleme yapılabilir.

Bu arada... Birine birşey sormak istediğinizde de epey bir aranmanız gerekiyor. Olanların da telaşını görünce acıyıp sormaktan vazgeçiyorsunuz. Sanırım eleman konusunda epey bir cimri davranılmış.

Ama gene de Avrupa yakasında, üstelik çok merkezi bir yerde böylesine bir yerin açılması çok hoş.

Little Big

2006-02-04T16:00:00.000+02:00

Little Big'den geçtiğimiz ay bir kot almıştım. En fazla dört-beş kez giydim. sonra Beyoğlu'nun çamur derya olduğu günlerden birinde ayağım takıldı, düştüm.

Eve geldim, makinada, yün şampuanıyla ve narin programda yıkadım. Düştüğüm yerde, hiçbir aşınma belirtisi olmamasına rağmen, orası çamaşır suyu dökülmüş gibi bembeyaz kaldı, rengi attı. Önce geri götüreyim istedim, sonra da mantıklı gelmedi nedense... Gitti cânım kot...

Bu kadar da nazik olunmaz ki! Sanki saatlerce yerlerde süründüm...

Manda batar mı batmaz mı?

2006-02-04T13:28:00.000+02:00

Bir başka şahsına münhasır yer İstiklal Caddesi'nin kıyısında, Aznavur Pasajı’nı geçince, hemen sağda Barselona Pastanesi’nin yanındaki küçük bir sokak içerisinde…

Dışarıdan baktığınızda aslında çevresindeki hanlara çay-kahve hizmeti veren bir çay ocağı… Sokağa atılmış küçük ama hiç hazzetmediğim plastik tabureler ve sehpalarla ilk bakışta alışılagelmiş salaş sokak kahvelerine benziyor. Amma velâkin tabelayı gördüğünüzde biraz duraksıyorsunuz: Kahve fincanının üzerinde bir manda ve dükkânın ismi: “Manda batmaz, yıl 1967"… Büyük markalar, kurumsal itibar ve marka farkındalığı üzerinde kallavi çalışmalar yapa dursun; bizim kıvrak zekâmızın iyi bir göstergesi olan bir isimle bu kadar akılda kalıcı ve sunulan ürün/hizmetin kalitesine bu kadar iyi atıfta bulunulamazdı.

Mübalağa da edilmemiş üstelik… Manda batar mı batmaz mı bilmiyorum ama bugüne kadar içtiğim tüm kahveler hakikaten de okkalıydı. Benimle birlikte çay içenler de çayın lezzetini anlata anlata bitiremediler. Hele mevsimlerden yazsa, gölgede kalan sokak, sizi doğal air condition ile serinletiyor. Üstelik fiyatlar da ucuz, çok ucuz…

Siz en iyisi beni dinleyin, oradan kendinize şöyle bir köpüklü kahve söyleyin… Şanslıysanız, sokağın karşısındaki müzik dükkânı zevkinize uygun bir şeyler çalar, siz de iyice havaya girersiniz.

“Öyle olmaz!”

2006-01-31T19:43:00.000+02:00

Taksim’de bir şeyler yemek-içmek istediğim zaman aklıma gelen ilk yerlerden biridir o küçük pide dükkânı… Bugüne kadar yediğim en lezzetli pideler arasında ilk dörde girer pideleri ama benim buraya abone olmam ondan değil; yine şahsına münhasırlığı aslında. Taksim Meydanı’ndasınız, İstiklal Caddesi’ne doğru yürümeye başladınız anda, Fransız Kültür’e gelmeden ilk sağdan saptığınızda hemen ilk sıradaki küçük pide dükkânını belki de çoktan gördünüz. Adı: Şimşek...

Dışarıdan esnaf lokantası kılıklı bu yere arkadaşlarımla gittiğim zaman ilk dikkatimi çeken prensiplerine ne kadar bağlı olduğu idi… Arkadaşım, mönüde çeşitlerin dışına çıkmak istemişti ve kendi istediği malzemelerle pide ısmarlamak istemişti. Cevaba çok şaşırmıştık: “Öyle olmaz”. Ama bu öyle olmaz bir cevap ki umursamazlıkla ilintili değildi.

Gerçekten de daha sonraki gidişlerimde müşterilerle diyaloglardan anladım ki, o tür bir pide o malzemelerle istenilen lezzeti ve kaliteyi vermiyordu. Aslında kimisi bunu müşteriye istediği hizmeti vermemek olarak görebilir. Ama bu kadar zamandır gidiyorum, gittiğimde gördüğüm ortam ve davranışlar bunun aksini ispat ediyor. Onların bir prensibi var ve işin uzmanı olarak biliyorlar ki en iyi kombinasyonlar kendi yarattıkları… Açıkçası da haksız sayılmazlar, gerçekten de bugüne kadar yediğim tüm pidelerde en ufacık bir falso görmedim. Ve yıllardır aynı kaliteyi sürdürüyorlar.

Dükkân sahipleri ve servis yapanlar o kadar cool ki insan burada da biraz kendine çeki düzen vermek istiyor. O zaman düşünüyorsunuz, kimi zaman çok lüks bir restoran ya da barda yaşadığınız elinizi-kolunuzu koyamamak durumu lüks olmakla değil, orada insanların yarattığı atmosfer. Ama dedim ya, bu gönüllü bir tedirginlik. Çünkü hallerinden yaptıkları işten emin olmanın verdiği bir güven var. Hatta belki de bu yüzden bir pidenin gelmesi için yarım saat beklemeyi de pek umursamıyorsunuz. Çünkü biliyorsunuz ki, çoğu afili restoranın aksine her şey anında yapılıyor, deep freeze’den çıkarılıp mikro-dalgada gelişigüzel ısıtılmıyor. Üstelik çok da ucuz…

Fırsat bulursanız bir uğrayın derim...

Teoman’ın Manevrası

2006-01-30T19:20:00.000+02:00

Balans ve Manevra’yı seyrettim dün… Herkesin “haydi bastır ya ya ya!” nidalarıyla anlattığı ve yerin dibine batırdığı filmi soluk almadan izledim. Azınlık kaldım.

Bir filmi neresinden tuttuğunuz önemlidir. “Yaşadığın hayat senin anladığın kadardır” misali, herkesin bir filme ya da kitaba bakış açısı ve hissettikleri farklı olabilir. Heyecanı herkes en üst noktada, aşkı ve sevgiyi en yoğun bir biçimde ve gündelik hayatında yaşamadığı gibi görmek ve hissetmek isteyebilir. O zaman zaten Balans ve Manevra doğru bir adres değil.

Ama abartıdan kaçan anlatımı sade, nüanslarda ve kimi zaman da birkaç kırık dökük kelimenin ardına saklanmış diyaloglarda verilen duyguyu çok sevdim. Her şey olduğu gibiydi, gözetleme duygusunu bizzat yaşattı bana… Burak Sergen ve Bülent Kayabaş’ın rolü kavrayışı etkiledi beni… Hulâsa film, büyük harflerle bağırmadan derdini gayet iyi anlatabilmiş bence…

DVD’nin seçenekler bölümünde Teoman ile yapılmış söyleşiyi izledim. “Birkaç oyuncu dışında birçoğu kendini oynadı gibi” bir laf etti. Doğru, üstelik hiç ama hiç sırıtmamış.

İçinden geldiği gibi bir şeyler yapmanın tadı hiçbir şeyde yok sanırım…

“Eski kaşarın ta kendisi!”

2006-01-30T13:36:00.000+02:00

Kurtuluş’u Feriköy’e bağlayan Baruthane Caddesi’nde birkaç yıl oturdum. Hani gönül adamı diye tabir edilen kişiler vardır ya, ismini şu anda hatırlamıyorum cadde üzerinde küçük vitrinli şarküteri dükkânın sahibi de tam bu tanımlamaya uyan birisiydi. Bir kere pastırmadan peynire hiçbir ürün makinede kesilmiyordu, ama kesilenlerin inceliğini görünce de mevzuyu hemen kapıyordunuz. Telaş hiç yoktu bu dükkânda... İsterse 40 kişi beksin, o hiç istifini bozmadan yavaş yavaş işini yapıyor, bir yandan kesip bir yandan da size tattırıyordu. Geniş zamanların adamıydı vesselâm, pakette muhakkak kâğıt ve keten iplikle yapılıyordu, paketin alt zeminine de kalın mukavva. Hesap-kitap işleri de sizin ellerinizi öpüyordu.

İş bitmeye yakın, saman kâğıdını size uzatıyor, yaz kızım, hesapla kızımla diyerek kendi hesabınızı kendiniz yapıyordunuz. Beklerken de puro ikramını unutmamak lâzım. En sıkı Küba purolarını taş çıkarır bir lezzete sahipti o, tabi kalben… Hatırlıyorum da bende misafir olan bir arkadaşımı bu dükkâna yollamıştım… Tamam, gecikeceğini biliyordum ama baktım 1 saat falan geçti ortada yok. Meraklandım, arkasından gittim, Meğer bizim gönül adamı ona da puro ikram etmiş. Bizimki de aç karnına içince fenalaşmış, kendine gelmeyi bekliyordu.

Bu arada dükkânın “Eski kaşarın ta kendisi” gibi kendine öz reklâm sloganlarını da unutmamak lâzım... Sonra, bir anda kapandı gitti. Ama hâlâ o dükkândaki en küçük bir ayrıntıyı bile çok iyi hatırlıyorum diyebilirim.

Gönül Gözü

2006-01-25T21:06:00.000+02:00

Latife Tekin ve Hasan Ali Toptaş…
Gümüşlük, Latife Tekin’in bahçesi

Latife Tekin.: Ben insanın ancak doğanın içinde mutlu olacağına inanıyorum. İstanbul'da yok mu doğa? Acaba orada insanın gözü mü kapanıyor?

Hasan Ali Toptaş.: Gözüyle birlikte gönlü de kapanıyor belki. Belki insan, bakışlarını uzağa götüremiyor artık. O dar sokaklara, betonlara çarpıyor bakışların ve zamanla köreliyor. Genişlik önünde uzansa bile sen ona dar bakıyorsun böylece.

Picus Dergisi, Ocak 2006

Samimiyet...

2006-01-25T20:51:00.000+02:00

Gülenay Börekçi soruyor, Uğur Yücel cevaplıyor… Picus Dergisi, Ocak 2006…

Bir yönetmen ve bir oyuncu olarak tesadüflerle ilgili deneyimleriniz var mı? Her saniyeyi, her devinimi hesaplamış bile olsanız beklenmedik bir şey üzerine halet-i ruhiyeniz dolayısıyla performansınız değişebilir mi? Diyelim ki çekim sırasında aniden rüzgâr çıksa veya ağaçtan bir kedi atlasa atmosfer etkilenmez mi?
Atmosfer yüzünüzün ifadesini değiştirir. Eğer yönetmen size rutubetli, nefes alınmayan bir toprak üzerinde durduğunuzu söylerse terlemeye başlarsınız. Kutupsa durduğunuz sahne zemini, içiniz üşür. Kolay kanar, kolay teslim olur kendini hunharca paralayan sanatçılar. Ahh arkadaşım, kolay âşık olur, kolay ölürler... Sanatçılar barometre gibidir. Havanın birazdan eseceğini veya yağmurun geleceğini hissederler. Yine düşünerek söyleyeyim: Bitkilere, hayvanlara yakın insanlardır onlar, insanlardan ayrıldıkları yer, ruhlarını esintilere, fırtınalara ya da baharlara kaptırmalarıdır. Bir türlü huzurlu olamazsınız yanlarında. Kestirmesi güçtür nereden kaçak yaptıklarını, neye takıldıklarını! Hayat karşısında şaşkındırlar ve ömürleri doğanın güzelliklerine, mucizelerine şaşırmakla geçer. Gece herkes uyurken lapa lapa yağan karın altında leş gibi şaraplarla yürürler. Ölümü sunsanız beraberinde, kanarlar. Şüphe ve tenakuz içindedirler. Ayakları yere basmaz. Asıl huzursuzlukları, bu güzelliklere nasıl yanıt bulacaklarıdır. Tamamlanamayacak tuvallerin karşısında durmak eritir insanı. İç hastalığı... Brando kimbilir nasıl minicik bir çocuk gibi saf ölmüştür! Sanatçılar ancak çocuklar kadar kötüdürler. İster istemez insana laf parlattırıyor büyücülerin safiyetini düşünmek. Sizin esaretiniz, kendinizin suretini izlemekle başlar onların yüzünde.

Not: Bu akşam Hırsız-Polis var, ne güzel. Kar yağıyor, dışarısı buz gibi, içerisi sıcacık...

Cesaret

2006-01-24T13:34:00.000+02:00

Küçükken ağabeyimle birlikte yaşadığım ender güzel anlardan biridir...

Evimiz teras katındaydı... Nefessiz kalana kadar ağzımızda tükürük biriktirir ve annemin görmediği bir anı kolçan edip aşağıda yürüyenlerin kafasına yallah! Bize hiçbir zararı olmayan, masum insanlara olurdu olan. Çocukluk işte...

Şimdi bakıyoram da, tükürülecek çok insan var ama bende cesaret yok!

Bir çift laf

2006-01-24T13:23:00.000+02:00

"İnsanın yaşadığı değildir hayat, aslolan hatırladığıdır."
Gabriez Garcia Marquez

"Unutkanlar şanslıdır, çünkü hatalarının acısını çekmezler."
Nietzsche

Arçelik Telve

2006-01-23T13:31:00.000+02:00

Şirkete Arçelik Telve alındı. Duymuşsunuzdur, otomatik Türk kahvesi pişiriyor.

Neyse, Türk kahvesi meraklısı biri olarak hemen denemeye başladım. Ama açıkçası pek sevdiğimi söyleyemem. Bir kere çok büyük, böylesine kompakt bir modelin daha şık bir tasarıma sahip olmasını beklerdim. Türk kahvesi gibi ağır ağır pişirilmesi ve kendi içinde kalıplaşmış bir ritüeli olan bir ürünü otomatize etmek gibi radikal bir yaklaşım getirildiğinde en azından tasarım olarak cezveye atıfta bulunması gerekirdi diye düşünüyorum. Belki de piyasada satılan 3-3 YTL’lik ürünlerin tasarımına benzemekten korktular kimbilir. Ama gene de sevmedim. Üstelik boyut olarak da fazla yer kaplıyor diye düşünüyorum.

Ürün şirketler için ideal olabilir. Zira aynı anda altı kişiye kahve yapmak mümkün. Ama ev kullanımında pek de pratik olmaz diye düşünüyorum. Bir kere kısa bir sürede pişirmiyor, aslında iki kişilik bir kahve için epey bir beklemeniz gerekiyor. Piştiğinde ikaz sesi ile sizi uyarması ise güzel, böylece kahve taşırma manzarası ile hiç karşılaşma derdiniz yok.

Ama klasik pişirmeden tek farkı başında bekleme derdiniz olmaması ve biraz da köpük garantinizin olması… Ama bu nedenlerin sizi satın almaya yönlendireceğini düşünmüyorum.

Fiyata gelince, bence pahalı… Demin web sitesinden baktım, 340 YTL. Ürün ve performans dengesi açısından benden eksi puan aldı. Tabi sizi bilemem…

Knorr Çabuk Çorba

2006-01-23T13:08:00.000+02:00

Yıllardır ağzıma bile sürmemiştim… Yurttan kalma bir alışkanlık herhalde. Hem çalışıp hem okumak zorunda olanların makûs talihi olsa gerek ders çalışmak demek sabahlamaktı benim için. Gecenin bir saatinde pat diye kanınız acıkır ve yana yakıla yiyecek bir şeyler arar durursunuz aman nafile…

İşte belki de bu yüzden Calve Hazır Çorba ilk çıktığında dünyanın en büyük keşfi yapılmış gibi sevinmiştim. Suyu ısıtıp karıştırıyorsun oldu da bitti maşallah!

Ama yıllar boyunca o kadar içtim ki ve her içişimde ağzımdaki o suni tadın bıraktığı kekremsi lezzetten o kadar çok bıkmıştım ki resmen nefret ettim ve dediğim gibi 94’ten bu yana da ağzıma koymadım.

Şu aralar rejim olayları ile iştigal eden biri olarak karnım acıktığında masum bir şeyler ararken bu kez Knorr Çabuk Çorba ile karşılaştım ve yeniden denemek istedim. Calve ile kıyaslanamayacak kadan iyiydi. Kalorisi düşük ve üstelik çok lezzetli. Hem suni bir lezzet hissi de yaratmıyor ağzınızda.

Gerçek ev yapımı bir çorbayı hiçbir şeye değişmesem de işyerinde çekmecenizde bulunsun derim.

Not: Bu arada Calve'ye de haksızlık olmasın... Köprünün altından çok sular aktı, en yakın zamanda onun da eğer öyle bir ürünü varsa denemek lazım. Mutlaka onlar da geliştirimişlerdir lezzetlerini...

Taze taze: Bu arada uyardılar. Meğer Calve'yi üreten Unilever, Knorr'u satın almış ve sadece Knorr ile yoluna devam ediyormuş. Bilmiyordum, öyle mi? Marka farkındalığı yalan oldu:-))

Peacocks sağolsun!

2006-01-19T13:18:00.000+02:00

Geçtiğimiz hafta birkaç kez alışverişe çıktım. Hem Nişantaşı hem de Cevahir Alışveriş Merkezi’ndeki Peacocks’a uğradım. Bayağı güzel şeyler var. Üstelik beden derdi de yok. XS’den XXL’ye kadar her bedenden yapmışlar. Modeller çok çeşitli, ister klasik isterseniz de spor her şey bulabiliyorsunuz.

Fiyat kısmı da en güzel tarafı bence… Piyasanın bayağı altında satılıyor. 20-30 milyona pantolon, gömlek, ne ararsanız var…

Bir uğrayın derim.

Dört tür insan!

2006-01-17T23:45:00.000+02:00

"Dört tür insan vardır:
1. Bilmeyenler ve bilmediklerini bilmeyenler. Bunlar ahmaktır. Böylelerinden uzak duracaksın.
2. Bilmeyenler fakat bilmediklerini bilenler. Bunlardan iyi öğrenci olur.
3. Bilenler fakat bildiklerini bilmeyenler. Bunlardan çok iyi öğretmen çıkar.
4. Bilenler ve bildiklerini bilenler. Bunların ise peşinden gidilir."

Kimin söylediğini hatırlamıyorum ama Ali Saydam bir yazısında nakletmişti... Hâlâ aklımda!

Şimdi etrafınıza alıcı gözle bir bakın derim...

Gönül Yarası

2006-01-17T23:17:00.000+02:00

Geç de olsa izledim. Yavuz Turgul yine inceden inceden döktürmüş. Timuçin Esen'in masada oturup Şener Şen'e karısını anlatırken sergilediği oyunculuğa şapka çıkardım. Olsa da gene izlesem... Meltem Cumbul'u ilk kez burada sevdim. Şener Şen ise hep aynı... Lakin, biraz cepten yemiş gibi geldi bu sefer... Belki de köşeli, kekin uçlu bir karakter olmadığı içindir kimbilir!

Masalsı bir tat bıraktı bende... En son "Terminal"de de böyle hissetmiştim.

Herkesin ellerine sağlık...

Aman Doktor

2006-01-14T17:56:00.000+02:00

Önce röportajını dinledim. TV 8’de, çok sevdiğim programda… Şafak Karaman sunuyor. Magazinden uzak, salt müzikle ilgili, sektörün oyuncuları birer birer programa buyur ediliyorlar. Müziklerini ve kendilerini anlatıyorlar.

Neyse. Orada tanıdım yani albümünü: Candan Erçetin’in Aman Doktoru’nu… Hem CD’si çıkmış, hem de 750 adetten oluşan özel baskısı… İçinde CD’den gayrı bir de parçaların belgesel üslupla anlatıldığı kitapçık var. Çok özenli ve şık bir çalışma. Gittim, aldım… Birkaç gündür onu dinliyorum. Hakikaten de özenli bir çalışma olmuş. Çocukken kargalar korosu tadında böğüre böğüre söylediğimiz şarkıları duyunca bir hoş oldum.

Arşiv/araştırma niteliğindeki bu albümü mutlaka edinin derim. Özel baskısın fiyatı 36 YTL… Dediğim gibi sadece CD olarak da alabiliyorsunuz. Kesenize ve keyfinize göre…

Şehrin Aynaları

2006-01-14T17:48:00.000+02:00

Elif Şafak'ın kitabı... Son zamanlarda ilgi duyduğum yazarlardan biri... Hiç yapmadığım birşey yaptım ve birkaç kitabını birarada aldım. Daha önce Araf'ını okumuş ve sevmiştim. Ardından Şehrin Aynaları'nı bitirdim ama nedense pek çekmedi beni içine. Betimlemeler yordu, uzaklaştırdı.

Ya yaşlandıkça yüzeyselleşiyorum ya da tercihlerimin köşeleri belirginleşiyor, kimbilir!

Bu arada şimdi de Bit Palas'a başladım. Hayırlısı...

Ah sushi, vah sushi!

2005-12-22T18:07:00.000+02:00

Sushi denince akan sular duruyor benim için, zeytinyağlı sarmaya olan düşkünlüğümün bir eseri mi bilemem. Ama nedense sushi ile zeytinyağlı yaprak sarmasının lezzetlerini birbirine çok benzetiyorum.

“Valla nereden çıktı bu?” demeyin, ben de biliyorum içerik açısından tek benzerlikleri belki de pirinç ama pirincin cinsi bile farklı… Ama çağrışım işte, nereden ne zaman geleceği belli olmuyor.

Uzatmayayım, yakın çevrem bilir, Uzakdoğu mutfağına çok düşkünümdür. Bu aralar da diyet olayları ile haşır neşir olunca, nedense küçük kaçamaklar için Uzakdoğu mutfağına başvuruyorum.

İki gün üst üste Sushico & Chinese in Town Nişantaşı Şubesi’nden bir şeyler sipariş ettim. Ama mekânda yediğiniz sushi’nin sunumundaki zarafeti ve kendine has havası nedense paket gönderiminde yerle bir oluyor. Anlayacağınız o çalımından geçilmeyen sushi’nin karizması bir anda dağılıyor. O kadar şık bir mekân neden paket servise önem vermez hiç anlamıyorum.

Bu sefer de inşallah paket olayını biraz geliştirmişlerdir diye ümitlendiysem de küçücük bir paketin içinde sıkış pıkış konulmuş sushi’leri görünce gene hâyâl kırıklığına uğradım.

Aslında bu birçok mekan için geçerli. Paket gönderimleri nedense hiç önemsemiyorlar. Oysa benim gibi birçok kimse bazı mekânlara hiç gitmese de o mekânın paket servisinden faydalanıyordur. Ne dersiniz?

Zuhal Olcay/ Başucu Şarkıları II

2005-12-20T20:25:00.001+02:00

Zuhal Olcay'ı çok beğenirim. Yüzündeki o anlamlı ve asil ifade... Herkese kolay kolay nasip olmaz...

Hele hele yıllar önce aramızdan ayrılan Okan Uysaler'in TV için çektiği "Gece'nin Öteki Yüzü"ndeki o buğulu ve naif yüzü gözümün önünden hiç gitmez. Ne diziydi o ya!

Neyse Zuhal Olcay'ın "Başucu Şarkıları II" adlı yeni albümünü aldım geçenlerde. Eve geldim ve sabırsızlıkla dinlenmeye başladım. Ama ciddi hâyâl kırıklığına uğradım.

Belli ki bu albümünde ses tekniğini çok geliştirmiş, tonlamaları ve vurguları çok daha profesyonel. Ama sesindeki o hırçınlığı ve ses rengini pek sevmedim. O sakin ve doğal, yorumu kaybolmuş gitmişti. Sanki kendisiyle ve şarkılarla kavga ediyor gibiydi. Beni rahatsız etti, sizi bilemem.

Not: Haluk Bilginer'den ayrılmasaydılar da bir çocukları olsaydı. İki süper yetenekten kim bilir nasıl bir bomba çıkardı! Ah, hem de ne ah!

Otobüsün faydaları…

2005-12-20T20:25:00.000+02:00

Otobüse bindim geçen gün… Uzun zamandan sonra ilk kez bilet kullandım. Utandım ya, bileti bir türlü kutunun içerisine atamadım. Neyse, şoför yardım etti de rezil olmaktan biraz olsun kurtuldum.

Elimde onca paket varken ilk işim telefonu kapatmak oldu. Ama bütün bir yol boyunca herkesin telefonu zırlayıp durdu, sadece lütfedip 'no' tuşuna bastılar o kadar… Kimsenin umurunda değil anlaşılan…

Telefonların hepsi de her telden, her dilden çaldı. Kulağımızın pası silindi. Çok kültürlülük bu olsa gerek:-)

Yurdumun türküleri, yurdumun insanları…

Hırsız-Polis

2005-12-14T19:30:00.000+02:00

Çarşamba günlerini hiç kaçırmak istemiyorum. Saat 21.45 gibi televizyonun karşısına oturuyorum, nefesimi tutarak Hırsız – Polis’i izliyorum. Özlemişim çok Uğur Yücel’i… Zamansız bitmişti Alacakaranlık, paldır küldür yayından kalkmıştı. Tadı hâlâ damağımda…

Neyse ki Hırsız- Polis de yaman çıktı. Gün geçtikçe de daha da bir kıvamlanıyor. Aksak daha bir aksak… Timuçin Esen’in başta çok yadırgamıştım ama son bölümlerde bakıyorum o da rolüne ısınıyor.

Ama benim en çok sevdiğim ise komiser rolündeki Rasim Öztekin. O ne rol kesmedir be kardeşim! Cuk oturmuş.

Hülâsa, ben çok sevdim bu diziyi vesselam… Seyredin, siz de nasiplenin…

Bakalım bu akşam neler olacak?

Tamamen şüpheliyim…

2005-12-07T11:11:00.000+02:00

Yaz sonuydu. Şu çok merak ettiğim Cambaz’ın İstanbul Meyhanesi'ne gittik… Uzun zamandır duyuyordum da bir türlü fırsat bulamamıştım. Özellikle de Ermeni-Rum, Arap ve Osmanlı mezeleri sunulduğunu duyunca iyice bir iştahlanmıştım.

Uzatmayayım, ilk kez gidilecek bir mekân için çok talihsiz bir gün olan Cumartesi kapıdan içeri girdik. Dekor güzeldi. Erken gittiğimiz için de fondan hafif tonda gelen Rum ezgilerini rahatlıkla duyabiliyorduk.

Amma velâkin, saat 21.00’den hemen sonra mekân dolmaya başladı ve servis de göreceli olarak aksamaya başladı. Mezeler itiraf etmeliyim ki az ve çok da lezzetli değildi. İçki servisi ise bu tür mekânlarda çok karşı olduğum şekilde garsonlar tarafından yapılıyordu. Tabi kalabalık olunca da biten kadehinizi doldurmak için epey bir beklemek gerekiyordu. Bu da fena can sıkıcı oluyordu. Neyse bir süre sonra fasıl çalmaya başladı.

Daha sonra müzik hızlandı ve şıkıdımlaştı ve mekânın ilk halinden eser kalmadı. Ortaya çıkıp kıvırtanlar, sulukule havaları falan filan… Tabi yanınızdakilerle konuşabilmeniz de mümkün olmadı. Ortam bir anda tavernaya döndü…

Açıkçası o gece hiç keyif almadım buradan. Nedense beklentilerimin tamamen altında bir mekân çıktı.

Bir kere da hafta içi gideceğim. O zaman net kararımı vereceğim.

Arada kendinizi şımartın...

2005-12-06T11:01:00.001+02:00

Yaklaşık 2 yıllık bir aradan sonra, iğrenç bir hale gelen saçlarıma biraz şefkat göstermek istedim. Paraya kıydım ve Hakan Köse’nin Etiler’deki dükkânının yolunu tuttum. Hakikaten de denildiği kadar varmış. Hakan Köse inanılmaz profesyonel. En sevdiğim tarafı da saç kesimine başlamadan önce birbirinden farklı saç tasarımlarının yer aldığı magazinleri elime tutuşturması ve beğendiklerimi, beğenmediklerimi işaretlememi istemesi oldu.

Seçimlerimi yaptım ve seçtiklerim arasından hangilerinin bana uygun olacağını ve en son olarak da hangisini önerdiğini söyledi. Açıkçası, Ali kıran, baş kesen biriyle karşılaşacağımı umuyordum, bu yüzden çok şaşırdım ama çok da memnun oldum.

Tam istediğim gibi bir saç oldu, doğal, rahat ve modern…

Arada paraya kıyıp kendinizi şımartın derim…

Bu arada, erkek bölümünde de çok hoş kesimler yapılıyordu.

Külliyen yalan

2005-12-06T09:42:00.000+02:00

Efendim bir süredir iş görüşmeleriyle boğulmuş durumdayım. Yaklaşık bir yıl önce bana sorsaydınız etrafta çok işsiz olduğunu ve bu duruma acayip üzüldüğümü söylerdim. Yok, efendim valla öyle değilmiş.

Bir-iki sene deneyimi olan kendini genel müdür zannediyor bu memlekette. Ben 18 yıldır bu işin içindeyim, hâlâ kendimden emin olamıyorum.

Yok efendim, basın bülteni yazmak istemezmiş, yok sabahları uyanamıyormuş bu yüzden evine yakın bir yerde çalışmak istiyormuş, yok haftasonu mesaiye kalmak istemezmiş, iş çıkış saatine göre maaş talep edecekmiş, falan filan...

Allahım neydi günahım? İnanamıyorum ya... Daha stajerlik tecrübesinde bir adam utanmasa müdürlük pozisyonu isteyecek.

İşimiz çok zor... Kimsenin iş aradığı falan yok...

Herkes ben oldum derdinde...

Pixar’a alkış…

2005-12-05T14:00:00.000+02:00

Haftasonu, geç de olsa "İnanılmaz Aile", orijinal adıyla “Incredibles” animasyon filmini izledim. Gene Pixar, gene çok başarılı bir iş!

Animasyonlar inanılmaz başarılıydı. Resmen takdir etmekten filmi seyredemiyorsunuz. Zaten filmin konusu falan hiç önemli olmuyor. Seyrediyorsunuz, takdir ediyorsunuz… Seyrediyorsunuz, takdir ediyorsunuz… Seyrediyorsunuz, takdir ediyorsunuz…

Ha bu arada, yine bir Pixar işi “Finding Nemo”nun yerini hiç bir şey tutmuyor bence… Bir ara oturup da yeniden seyredeyim… 10 günlük meditasyona bedel.

Seyretmediyseniz her ikisini de hiç kaçırmayın derim.

Közde...

2005-12-04T21:05:00.000+02:00

Birkaç aydır fena bir takıntım oldu: "Közde". Nişantaşı'nda, sanırım bir kebapçı. Sanırım kebapçı, çünkü kendisiyle sanal bir ilişki yaşıyoruz. yemeksepeti'ne üye, oradan ısmarlıyorum. Bütün kebap çeşitleri var ama benim favorim çöp şiş.

Paket servisi olmasına rağmen çok başarılı. Nar ekşili közlenmiş soğan, cevizli dometes salatası, maydonoz salatası ve bol lavaş ekmeği... Valla bileklerimden akıta akıta yumuluyorum. Kim korkar kolestrolden!

Deneyin, beni anın.

Afiyet, şeker...

Sıkıştırılmış ejderha nefesi

2005-12-04T20:56:00.000+02:00

Sıkıştırılmış ejderha nefesi aldım, ilkokul günlerine geri döndüm. Asıyorum boynuma, sen sağ ben selamet! T-box'un çakmağından söz ediyorum. Unutkanlara, dalgınlıklara ve çakmak hırsızlarına son!Gerçi boynunda asılı durması komik oluyor ama her sigara içmek istediğinde samanlıkta iğne arama pozisyonlarına girmiyorsun. Biraz karizma çiziliyor ama olsun. Fiyatı da 4 -4.5 YTL falan...

Ha, çakmağın üzerindeki lafı da sevdim: "T-box'dan sıkıştırılmış ejderha nefesi, yani bildiğiniz çakmak".

Herkes gider tersine hesabı...

2005-12-02T19:32:00.000+02:00

Geçtiğimiz Bayram'da Mersin'deydim. Daha doğrusu Kilikya turuna katıldım. Bir accayip zor yarış... Koyun sürüsü gibi tıkılıp otobüsleri yok Adana, yok Antakya falan gezdik durduk. Fena sıkıldım vesselâm.

Antakya ise benim için tam bir hayal kırıklığı oldu. Ne bileyim, dizilerde falan görünce büyülenmiştim. Ama o terkedilmiş cânım evleri görünce fena bozum oldum. En çok da gırtlak durumuyla ilgileniyordum.

Büyük bir keyifle gittiğimiz restoranda yediğimiz künfeyi görünce iyice nefret ettim. Adamlar artık işi ticarete vurmuş. Dayak atar gibi yemekleri koyuyorlar önünüze... Bir de künefe diye tatsız tutsuz birşey gelince iyice sinirlendim. Gelen garsona "Bu yörenin en meşhur yemeği nedir, değişik ne yemek lazım?" gibi umutsuzca bir soru sorup, "Sigara böreği" cevabını alınca dumurlardan dumur beğendim.

Hele bir de Uzun Çarşı diye götürdükleri izbe ve bakımsız dükkanlar topluluğu yok mu? Anlayacağınız sevmedim, sevemedim ben oraları...

Nedir?

2005-11-30T15:31:00.000+02:00

Neyi sevdiysem, hoşlandıysam, bayıldıysam; neden haz etmemiş, nefret etmiş, sinirlenmişsem, hepsini özgürce burada 'bağıracağım'. Bir marka, bir lokanta, bir dizi, bir insan, her şey olabilir...

Gizli gizli ve derinden...

Çok yakında tekrar görüşmek üzere...